tag:blogger.com,1999:blog-21116677443559160782012-02-16T09:49:05.446-08:00ธุลีดิน ธรรมดาhttps://profiles.google.com/100288312149760747308noreply@blogger.comBlogger151100tag:blogger.com,1999:blog-2111667744355916078.post-41238565471351261822007-10-16T01:21:00.000-07:002007-11-17T20:26:23.518-08:00<span style="color:#999900;"><span style="font-size:180%;"><em>บ่าย</em></span></span>วันหนึ่ง..<br />ลมแล้งพัดโบย แม้ลมยังร้อนระอุ<br />ใบโพธิ์ทะเลพลิ้วปลิวตามแรงลม<br />ร่วงหล่นซบดินลงกราดเกลื่อน<br />ผู้เฒ่าโพธิ์ทะเลที่เป็นเหมือนเพื่อนบ้านอารี<br />ยามนี้เหลือแต่กิ่งก้านแห้งแกร็น<br />ดูราวท่านกำลังจะละสังขาร<br /><br />ฉันวางหนังสือลง..ยกกาแฟก้นแก้วที่เย็นชืดขึ้นซด<br />แล้วคว้าไม้กวาดหมายใจจะกวาดใบแห้งเหล่านั้นไปรวม ๆ กันไว้<br />เย็นนี้ค่อยเผา<br /><br />"กวาดทำไม?" เสียงทักถามของผู้เฒ่าดังในห้วงสำนึก<br />"ก็แล้วท่านปลิดใบทำไมเสียหมดต้นอย่างนั้น?" ฉันถามกลับ<br />"ชีวิตยินยอมปรับตัวให้เหมาะกับดินฟ้าอากาศเพื่อความอยู่รอด"<br />นั่นเป็นคำตอบที่ฉันรู้ดี ไม่มีข้อสงสัยฉันก้มหน้าก้มตากวาดไป<br />"กวาดทำไม?"<br />"อ้าว..จะได้เตียน ๆ โล่ง ๆ" ฉันว่า<br />"ใบแห้งคืออาหารของเรา เราปลิดใบนอกจากปรับตัวให้สัมพันธ์กับ<br />ความร้อนแล้งแล้วยังใช้ใบแห้งเป็นอาหารสำหรับผลิใบอ่อนเมื่อฝนมา"<br />"อ้าว...เหรอ.." ฉันชะงักมือ<br /><br />ฉันอยู่กับผู้เฒ่ามานาน--นานพอเข้าใจชีวิตผู้เฒ่าที่คอยอบรมชีวิตของฉันมาแรมปี<br /><br />คำ 'อาหาร' สำหรับผู้เฒ่าหาได้หมายเฉพาะอาหารแห่งตน<br />หากแต่ยังหมายถึงก้านอ่อน..ใบอ่อน..จนถึงลูกอ่อน..<br />ที่จะได้เป็นที่อาศัยพักพิงบังแดดฝนเป็นแหล่งอาหาร<br />ของพวกนก..หนอน..แมลง..และอีกสรรพชีวิต<br /><br />ฉันวางไม้กวาดลง หลังจากบ่ายวันนั้นฉันไม่เคยคิดกวาดใบไม้แห้งไปเผาอีกเลย<br /><br />ทุกบ่ายฉันนั่งที่ระเบียง มีหนังสือเล่มหนึ่ง..กาแฟแก้วหนึ่ง..<br />หลายครั้งที่เหลือบมองใบไม้เหล่านั้นค่อย ๆ ผุสลายกลายเป็นส่วนหนึ่งของดินอุดม อดคิดไม่ได้..<br /><br />ตัวอักษรที่ฉันขีดเขียนคงเป็นเช่นใบไม้แห้งเหล่านั้น<br /><br />ธุลิดิน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2111667744355916078-4123856547135126182?l=leafterrace.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดิน ธรรมดาhttps://profiles.google.com/100288312149760747308noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2111667744355916078.post-63214064126166769602007-10-16T00:21:00.001-07:002007-10-16T00:21:03.817-07:00<span style="font-size:180%;color:#999900;"><em>หลาย</em></span>วันมานี้เวลาของฉันผ่านไปอย่างลำบากยากใจ ดวงจิตของฉันวิ่งวนอยู่ระหว่างคำ ‘ย้าย’ กับ ‘ไม่ย้าย’ ไป ๆ มา ๆ อยู่เช่นนั้นจนไม่เลยที่จักหาความสุขสงบได้แม้สักชั่วครู่ยาม<br /><br />บนความลังเลนั่น ความอึดอัดเกินอั้นฉายวาวอยู่แต่เช้าจนค่ำคืน สำหรับฉันยามนี้..วันเวลาช่างเหมือนใบไม้เหลืองกรอบในสายลมของฤดูใบไม้ร่วงที่พลิ้วพรูอย่างมากมายจนไม่ทันยับยั้งตั้งตัว<br /><br />ฉันนั่งมองพื้นระเบียงฟากไม้ไผ่ซึ่งบัดนี้ผุกร่อน โครงคานถูกปลวกขึ้นมาทำลายด้วยเห็นเป็นอาหารโอชะ ใช่เพียงระเบียงใบไม้ที่ฉันใช้นั่งอ่าน-เขียนทุกบ่าย แม้ตัวกระท่อมเองก็ไม่อยู่ในสภาพจะใช้การได้อีกต่อไป หากซ่อมแซมก็เหมือนประเคนอาหารจานใหม่ให้บรรดาปลวกเจ้าถิ่น ส่วนการคิดใช้น้ำยาฆ่าปลวกนั้นขออย่าได้หมาย ฉันยังหวังครองชีวิตกับเพื่อนร่วมเกิดแก่เจ็บตายอย่างถ้อยทีถ้อยอาศัย ดำรงชีพโดยวิถีของตนไปด้วยกัน เมื่อไม่คิดกำจัดทำให้ไม่อาจยับยั้งการรุก ฉันกลับต้องเป็นฝ่ายยอมละทิ้งกระท่อมซึ่งสร้างมากับมือ<br /><br />ฉันไปปัดกวาดกระท่อมเก่าปลายนาที่หลังคามุงด้วยกระเบื้อง หวังใช้คุ้มแดดฝนพอให้ผ่านฤดูพายุลมที่กำลังมาถึงนี้ไปก่อน<br /><br />แต่นั่นเท่ากับว่าฉันจะต้องตัดใจทิ้งกระท่อมมุงจากที่เคยฝากชีวิตมาหลายปี ทิ้งร่มผู้เฒ่าที่ฉันเคยคุ้นนอนหนุนเงารับลมเย็นอยู่ทุกบ่าย<br /><br />จะหาที่ไหนสงบสุขได้เท่ากระท่อมใบไม้แห่งนี้ คงไม่มีแล้ว<br /><br />ฉันย้ายข้าวของทดลองอยู่กระท่อมมุงกระเบื้อง ที่นั่นฉันพบแต่ระอุร้อนทั้งยังต้องผจญกับประดามดตัวเล็ก ๆ ซึ่งครองอยู่ก่อนจนไม่ได้หลับได้นอน แต่เวลาที่ลมเปลี่ยนทิศกระชั้นเข้ามาทุกที ถึงเวลานั้นพายุฝนก็จะกระหน่ำไม่เปิดโอกาสให้คิดทบคิดทวนอีกต่อไป<br /><br />ฉันจำตัดใจอำลาความสุขที่เคยคุ้น ตัดใจลาผู้เฒ่าโพธิ์ทะเลที่เป็นเหมือนเพื่อนบ้านอารี ที่ที่ฉันจะไปอยู่ห่างไปอีกร่วมสองร้อยเมตร ไม่มีน้ำประปาต้องรออาศัยแต่น้ำจากฟ้า ทั้งไม่มีไม้ใหญ่ให้ร่มเงา<br /><br />ฉันคงต้องไปเริ่มทุกอย่างใหม่..เริ่มด้วยคำถามที่ว่า<br /><br />“ทำอย่างไรจึงจะสามารถดำรงอยู่ได้อย่างสุขสมดุลในทุกจังหวะเคลื่อนของดวงตะวัน ผ่านเช้าสายบ่ายเย็นค่ำอย่างสอดคล้องกลมกลืน?”<br /><br />ยังมีงานอีกมากหลายคอยอยู่ ไม่ว่าจะเป็นปรับกระท่อมที่ร้อนระอุให้มีทางลมผ่าน ปรับคันดินอันเต็มด้วยวัชพืชให้มีที่ปลูกผักปลูกผลไม้อย่างใจหมาย<br /><br />วันพรุ่งฉันจะย้ายข้าวของ<br />เพื่อไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ ชีวิตที่ดำรงชีพอยู่กับดินน้ำฟ้า<br />บำเพ็ญตนอยู่ในฆราวาสธรรม<br />ผ่านวันเวลานิ่งงัน..ด้วยอักขระอ่อนหัดที่ยังคงค่อยคืบค่อยคลาน<br /><br />ฉันเริ่มระเบียงใบไม้ด้วยอวนอุ่นของไอแดดยามบ่าย..สายลมที่ล้อไม้ไหวโอน..เมื่อไม่มีระเบียงที่เคยนั่งขีดเขียนฉันก็ไม่อาจนำตัวอักษรเดินทางในนามของระเบียงฯ ได้อีกต่อไป<br /><br />ทุกการพบมีการพราก<br />ทุกการอยู่ร่วมมีการจาก<br /><br />ความจริงข้อนี้ฉันตระหนักด้วยหัวใจที่สะทกสะท้อนตลอดมา<br /><br />ลาก่อน..ระเบียงใบไม้..<br /><br />ธุลีดิน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2111667744355916078-6321406412616676960?l=leafterrace.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดิน ธรรมดาhttps://profiles.google.com/100288312149760747308noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2111667744355916078.post-69890939994761983002007-10-15T22:36:00.001-07:002007-10-15T22:36:19.110-07:00<img src="http://kaawrowkaw.files.wordpress.com/2007/08/rabiern17.jpg" /><br /><br /><span style="color:#ff6600;"><span style="font-size:180%;">๑.</span><br /></span><br /><span style="font-size:180%;color:#999900;"><em>เสียง</em></span>บัตตาเลี่ยนครางหึ่งเหมือนเสียงปีศาจ<br />ฉันนั่งมองลุงคล้อย ช่างตัดผมประจำหมู่บ้านกำลังประจง<br />เคลื่อนมือขึ้นลงไปบนศีรษะลูกค้าอย่างใจเย็น<br />ฉันมองด้วยความหงุดหงิด รู้ว่าไม่สามารถเร่งแกได้แต่ให้ตายเถอะ!<br /><br />“เร็วสิลุง ช่วยดูมันหน่อย!”<br /><br />ลุงคล้อยหันมองแวบหนึ่งแล้วไถบัตตาเลี่ยนต่อ<br /><br />“เออ…อีกหน่อยเดียวก็เสร็จแล้ว”<br /><br /><br />ฉันร้อนใจมือไม้สั่นไม่รู้จะทำอย่างไร<br />ลุงจิตบอกว่าละแวกนี้มีลุงคล้อยคนเดียวที่ชำนาญ แกน่าจะช่วยได้<br />แต่ดูเหมือนแกจะกำลังทำหน้าที่ช่างตัดผมด้วยความรับผิดชอบสุดชีวิตไม่ยอมละทิ้งกลางคัน<br />ฉันในยามว้าวุ่นใจแทบกระโจนไปลากแกออกมาจากศีรษะลูกค้า<br /><br />ทำได้แต่รุ่มร้อนอยู่เช่นนั้น<br />มองไอ้เตี้ยคอพับคออ่อนอยู่บนตัก<br />ใต้ขนยาวที่ลื่นมือตัวมันยังอุ่น…มือฉันสั่น<br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="color:#ff6600;">๒.</span><br /></span><br />ฉันอยากได้ไก่เตี้ยไว้ที่กระท่อม คิดเล่น ๆ ว่าคงเพลินดี<br />หากมีไก่สวย ๆ เดินจิกโน่นจิกนี้รอบ ๆ กระท่อม<br />ไก่เตี้ยคล้ายไก่แจ้แต่ตัวเล็กกว่าเตี้ยกว่า ขามันสั้นนิดเดียว<br />หงอนใหญ่หางโค้งงอนยาวลงระพื้น สีสดสวย<br /><br />หลังฉันเอ่ยปากไม่นานก็ได้ไก่เตี้ยจากเพื่อนมาคู่หนึ่ง<br />ไก่ถูกส่งเดินทางไกลข้ามฟากจากฝั่งอันดามันมายังอ่าวไทย<br />ตอนที่ได้รับลังกระดาษ ฉันรีบเปิดออกด้วยความห่วงใย<br />หลายชั่วโมงที่พวกมันไม่ได้กินอะไรทั้งยังอยู่ในลังใบเล็กที่ขยับตัวแทบไม่ได้<br /><br />ข้างในมีไก่เตี้ยสองตัว ตัวผู้สีดำสลับแดงตัวเมียสีขาว ตัวเมียซุกหัวอยู่ใต้ปีกตัวผู้<br />ฉันจัดแจงที่พักให้พวกมันอยู่ข้างกระท่อม<br /><br />เรียกมันว่าไอ้เตี้ยกับนังเตี้ย<br /><br /><span style="font-size:180%;color:#ff6600;">๓.</span><br /><br />จากวันนั้นฉันก็มีอีกหนึ่งครอบครัวอาศัยร่วมชายคา<br />ทุกเช้าไอ้เตี้ยขันตอนตีสี่กว่า ๆ ปลุกฉันตื่นเพื่อจะหลับต่อ<br />แต่แปลกแทนที่ฉันจะรำคาญ กลับรู้สึกเพียงว่า อา…ไอ้เตี้ยตื่นแล้ว<br />ฉันลืมตาตื่นอีกทีตอนฟ้าสาง พบว่ามันทั้งคู่ออกเดินจิกโน่นจิกนี่อยู่รอบ ๆ กระท่อม<br /><br />ฉันโยนข้าวสุกบ้างข้าวสารบ้างให้มันกิน<br />ด้วยความที่ไม่รู้ คิดว่าไก่คงชอบกินข้าวเปลือก ฉันหาข้าวเปลือกมาให้พวกมัน<br />ลุงจิตผ่านมาเห็นเข้าบอกว่าให้ข้าวสารน่ะดีแล้ว ข้าวเปลือกไม่ดีกับพวกมัน<br />ฉันฟังแล้วยังงง ๆ เพราะคุ้นหูมาแต่ไหนแต่ไรว่าไก่กินข้าวเปลือก แต่ก็ต้องเชื่อแกไว้ก่อน<br />เพราะนั่นเป็นความเห็นของนักเลงไก่ชนตัวกลั่น<br /><br />ไอ้เตี้ยกับภรรยาหากินอยู่ข้างกันตลอดเวลา<br />ดูเหมือนว่าภรรยาจะรักมันมาก นังเตี้ยจะเดินตามต้อย ๆ ไม่ว่าไอ้เตี้ยจะเหยาะย่างไปทางไหน<br />ฉันชอบนั่งดูพวกมัน นาน ๆ ไอ้เตี้ยก็จะแสดงความรักกระโดดขี่นังเตี้ยสักที<br />พวกมันกลับขึ้นคอนตอนฟ้าโพล้เพล้<br />นังเตี้ยจะสอดหัวเข้าใต้ปีกสามีเหมือนกับตอนที่ฉันพบพวกมันครั้งแรก<br />แล้วหลับอยู่ในท่านั้นทั้งคืน (ข้อนี้ฉันเดา เพราะหลายครั้งที่ส่องไฟฉายดูพวกมันตอนดื่นดึก<br />ก็ยังเห็นพวกมันอยู่ในท่าเดิม)<br /><br />ผ่านวันคืนไอ้เตี้ยสมบูรณ์ขึ้นเรื่อย ๆ ขนเป็นมันยาวระพื้น<br />หงอนที่เคยเล็ก ค่อย ๆ แผ่กว้างสีแดงสด มันตัวเตี้ยติดดินแต่ดูสง่าอย่างไม่น่าเชื่อ<br />มีภรรยาขนสีขาวที่คอยเดินตามต้อย ๆ ด้วยความรักภักดี<br />พวกมันเข้านอนเป็นเวลาตื่นเป็นเวลา เป็นชีวิตคู่ที่ฉันนั่งมองด้วยความอิจฉา<br /><br /><span style="font-size:180%;color:#ff6600;">๔.</span><br /><br />ไม่นานนังเตี้ยเริ่มหายไปปล่อยไอ้เตี้ยเดินจิกโน่นจิกนี่อยู่ตัวเดียว<br />ฉันสงสัยออกไปตามหาได้ยินเสียงร้องต๊อก ๆ ของนังเตี้ยดังถี่กระชั้นจึงรีบไปดู<br />นังเตี้ยสาละวนเดินไปเดินมาร้องต๊อก ๆ ไม่ได้สนใจไอ้เตี้ยเหมือนก่อน<br />อาหารก็ไม่แตะฉันสงสัยมันเป็นอะไร<br />ถามลุงจิต<br />ลุงจิตบอกว่ามันกำลังจะวางไข่<br />ฉันตื่นเต้นทำอะไรไม่ถูก เป็นครั้งแรกในชีวิตที่จะได้พบไก่วางไข่<br />ครอบครัวไอ้เตี้ยกำลังจะมีสมาชิกใหม่<br />ฉันกำลังจะมีลูกเจี๊ยบเล็ก ๆ เดินจิกโน่นจิกนี่รอบ ๆ กระท่อม แค่คิดฉันก็ยิ้มกริ่ม<br /><br />โดยคำแนะนำของเกจินักเลงไก่ชน ฉันหาหญ้าแห้งมาปูในกะละมังพลาสติก<br />เอานังเตี้ยลงไปนั่ง<br /><br />ฉันหมั่นไปดูนังเตี้ยบ่อย ๆ ส่วนไอ้เตี้ยเอาแต่เดินหาอาหารไม่สนใจภรรยาที่กำลังจะคลอดลูก<br />ไม่นานก็มีไข่ฟองแรกออกมา<br />ฉันมองด้วยความอัศจรรย์ใจ เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ฉันรับความรู้สึกว่าไข่เป็นสิ่งมีชีวิต<br />บางครั้งเห็นนังเตี้ยหายไปสักพักก็กลับมานั่งในกะละมังฟางหญ้าใหม่<br />มันไข่ออกมาเรื่อย ๆ น่าจะประมาณห้าฟอง<br /><br />หลังจากนั้นนังเตี้ยไม่ยอมลุกจากกะละมังอีกเลย<br />ลูงจิตบอกว่ามันกำลังฟักไข่<br /><br /><br />ฉันมองมันด้วยความกังวล หลายวันแล้วที่มันไม่กินข้าวกินน้ำนั่งอยู่อย่างนั้นไม่กระดิกกระเดี้ย<br />ฉันได้แต่ให้กำลังใจ ส่วนไอ้เตี้ยเช่นเดิมเอาแต่เดินจิกโน่นจิกนี่ ไม่เคยแวะเยี่ยมเมีย<br />แม้สักแวบ ค่ำลงก็กลับขึ้นเกาะคอน<br /><br />หลายวันผ่านไป<br />ฉันแวะดูตอนเช้า…ใจหาย!<br /><br />มีตัวอ่อนที่ฟักออกจากไข่แล้วสองตัว แต่ตายทั้งคู่<br />มดคันไฟรุมกัดกินจนลูกตามันหายไป<br />ไม่รู้นังเตี้ยจะรู้หรือไม่ว่าลูกของมันตายแล้ว<br />มันยังคงนั่งฟักไข่ที่เหลือ<br />ฉันเจ็บใจตัวเองที่ลืมคิดถึงพวกมด เพราะละแวกที่ฉันอาศัยเต็มไปด้วยมดทุกชนิด<br />ไม่ทราบว่าตัวอ่อนตายเพราะมดหรือตายก่อนแล้วมดจึงขึ้น<br />ฉันนำกะละมังฟางหญ้าของนังเตี้ยหล่อน้ำไว้ในกะละมังใบใหญ่กว่า<br />อย่างน้อยยังมีความหวังกับไข่ที่เหลือ<br /><br />นังเตี้ยนั่งฟักไข่โดยไม่แตะต้องอาหารอยู่หลายวัน<br />จนเช้าวันหนึ่งฉันเห็นมันเดินอยู่ข้าง ๆ ไอ้เตี้ยอย่างเดิมคิดว่ามันคงฟักเสร็จแล้วรีบไปดูที่กะละมัง<br />ปรากฏไข่ทั้งสามฟองยังคงสมบูรณ์<br /><br />ถามลุงจิตลุงจิตบอกว่าครบกำหนดเวลาฟักของมันแล้วถ้ายังฟักไม่ออกมันก็เลิก<br />ฉันได้แต่ผิดหวังลุงจิตบอกให้เอาไข่ไปทอดกิน<br />ฉันทำใจกินไม่ลงบอกยกให้ลุงจิตไป<br /><br />ฉันมองทั้งคู่เดินจิกอาหารอยู่ข้าง ๆ กัน<br />ดูเหมือนพวกมันจะไม่รู้สึกรู้สา<br />ทุกอย่างที่กระทำคงทำไปตามสัญชาตญาณ<br />ฉันสิที่เสียใจความหวังที่จะเห็นลูก ๆ ของพวกมันเป็นอันต้องเลื่อนไป<br />โดยที่ฉันในยามนั้นไม่รู้เลยว่าเป็นหวังที่ไม่มีวันมาถึง<br /><br /><span style="font-size:180%;color:#ff6600;">๕.</span><br /><br />วันนั้นฉันกลับมาจากข้างนอกเห็นนังเตี้ยเดินอยู่ตัวเดียว<br />ฉันมองหาไอ้เตี้ยแต่ไม่เห็นจึงทำเสียงเรียกก๊อก ๆ<br />เป็นเสียงที่ใช้เรียกพวกมันมากินข้าวสารที่โปรยให้<br />มีแต่นังเตี้ยที่ถลาเข้ามา<br />ฉันออกเดินหา<br />พบไอ้เตี้ยที่ไม่ใช่ไอ้เตี้ยกองอยู่ในพงหญ้าริมรั้ว<br />ที่ว่าไม่ใช่ไอ้เตี้ยเพราะไอ้เตี้ยตอนนี้ไม่มีสภาพเดิมหลงเหลือ<br />ขนที่เคยเรียบเป็นมันขลับกลับยับเยิน<br />ดวงตาบวมจนปิดทั้งสองข้าง<br />หงอนที่เคยแดงสดกลายเป็นสีน้ำตาลช้ำเลือดช้ำหนอง<br />ไอ้เตี้ยอยู่ในสภาพงอมพระรามล่อแล่เจียนอยู่เจียนตาย<br />ฉันรีบพามันไปหาลุงจิต<br /><br />ลุงจิตบอกว่า “สงสัยมันชนกับไก่ชนบ้านผู้ใหญ่”<br /><br />ถัดจากรั้วกระท่อมเป็นเขตบ้านผู้ใหญ่ชอบ<br />ผู้ใหญ่เลี้ยงไก่ชนไว้หลายตัวแต่ปล่อยให้มันออกหาอาหารเอง<br />ไม่ได้ประคบประงมเหมือนไก่ชนทั่วไป<br />บ่อยครั้งที่พวกมันเลาะริมรั้วเข้ามาหากินแถว ๆ กระท่อม<br />ไอ้เตี้ยเจอเข้าคงต่อสู้ไม่ยอมหนี<br />ลุงจิตบอกว่าหากมันสู้ไม่ได้แล้ววิ่งหนีก็จะไม่สะบักสะบอมเช่นนี้<br />นี่มันคงสู้สุดฤทธิ์ แต่เมื่อเทียบขนาดตัวกันแล้วไอ้เตี้ยก็ไม่ต่างจาก<br />เด็กเล็ก ๆ ชกต่อยกับผู้ใหญ่ประตูชนะถูกปิดตาย<br />มีก็แต่หัวใจนักสู้ของมัน<br /><br />ฉันไม่อาจทนดูสภาพไอ้เตี้ยในยามนั้น<br />ด้วยคิดว่ามันไม่รอดแน่แล้ว<br /><br />ฉันฝากไว้ให้ลุงจิตช่วยรักษา<br />หากไม่รอดก็แล้วไป<br />กลับมาที่กระท่อมเห็นนังเตี้ยเดินจิกอาหารอยู่ตัวเดียวก็ให้นึกสงสาร<br />มันสองตัวไม่เคยห่างกันทั้งกลางวันกลางคืน<br />ฉันเองก็รู้สึกเหมือนมีบางอย่างขาดหายไป<br /><br />สองสามวันต่อมา<br />ลุงจิตเอาไอ้เตี้ยมาส่ง<br />มันยังไม่ตาย<br />แต่สภาพโดยรวมยังสะบักสะบอม<br />หงอนยังเป็นสีช้ำเลือดช้ำหนองอย่างน่ากลัว<br />ลุงจิตบอกว่า “สักพักมันก็ฟื้น”<br /><br />สักพักของลุงจิตกินเวลาร่วมเดือน<br />ไอ้เตี้ยฟื้นตัวขึ้นช้า ๆ ฉันเพิ่งได้เรียนรุ้ว่า<br />หงอนของไก่เป็นเครื่องบ่งบอกสุขภาพของมัน<br />หงอนไอ้เตี้ยค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงตามวันเวลาที่มันค่อย ๆ แข็งแรงขึ้น<br />กระทั่งกลับเป็นสีแดงสดดังเดิม<br />ขนกลับมาดกยาวเป็นมัน งามสง่าเป็นไอ้เตี้ยตัวเดิมอีกครั้ง<br /><br />ไอ้เตี้ยกลับมาขันทุกเช้าตอนตีสี่<br />เดินจิกอาหารไปรอบ ๆ กระท่อมโดยมีนางเตี้ยภรรยาผู้ซื้อสัตย์เดินตามต้อย ๆ<br />นาน ๆ ไอ้เตี้ยก็จะกระโดดขึ้นขี่หลังนังเตี้ยสักครั้ง<br />ค่ำลงทั้งสองเกาะคอนอิงชิดกัน<br />นังเตี้ยสอดหัวเข้าใต้ปีกไอ้เตี้ยแล้วทั้งคู่ก็หลับในท่านั้น<br /><br /><span style="font-size:180%;color:#ff6600;">๖.</span><br /><br />ความสุข..คืนวันที่ดี..<br />คงเป็นเช่นสายลมชนิดหนึ่งซึ่งพัดผ่านชีวิตเราเป็นระยะ<br />พอได้บรรเทาไอร้อนสักครู่ยามจากนั้นก็พัดผ่านไปชีวิตครอบครัวเพื่อนบ้านของฉันผ่านคืนวันเงียบงาม<br />ที่อบอวลไปด้วยความสุขสงบ<br />ทั้งสองไม่เคยทะเลาะกัน กิจวัตรหมุนเวียนไปตามแสงตะวัน<br />อย่างตรงไปตรงมาและตรงเวลา<br /><br />ทุกบ่ายฉันจะถือแก้วกาแฟออกมานั่งที่ระเบียง<br />ผู้เฒ่าโพธิ์ทะเลแผ่ก้านใบบดไอแดดแต่ไม่บังสายลม<br />หนังสือหนึ่งเล่ม..กาแฟหนึ่งแก้ว..กับร่มเงาไม้ยามบ่าย<br />เป็นช่วงเวลาดีช่วงหนึ่งของวัน..<br /><br />ฉันนั่งมองไก่เตี้ยสองตัวเดินเวียนวนคุ้ยเขี่ยพื้นดิน<br />ตัวเดินนำขนสีแดงดำเงางามเป็นมันดกระพื้นจนมองไม่เห็นขา<br />ขนหางงอนโค้งงอน หงอนใหญ่สีแดงสดโดดเด่น<br />อีกตัวสีขาวปลอดตามต้อย ๆ อยู่ไม่ห่าง<br /><br />ฉันคิดถึงชีวิตคู่<br /><br />จะสุขเพียงไรหากมีชีวิตคู่ที่อยู่ใกล้กันตลอดเวลา<br />ผ่านคืนวันเรียบง่ายไปด้วยกันจนแก่เฒ่า<br />หาเลี้ยงชีพด้วยวิธีง่าย ๆ กินน้อยใช้น้อย<br />อยู่กับเวลาปัจจุบันอย่างทั้งสอง<br />ไม่ต้องเร่งหาเร่งเก็บวิตกกังวลกับอนาคตที่ไม่มีทางรู้ได้เลยว่ามีอยู่จริง<br />จนทอดทิ้งปัจจุบัน<br /><br />ฉันนั่งอมยิ้มมองทั้งสอง<br />คิดขึ้นได้…ลุกขึ้นไปเอาข้าวสารโยนให้พวกมันจิก<br /><br />วันเวลาที่ดีคงเป็นเช่นสายลม<br />แล้ววันหนึ่งสายลมแห่งความสุขก็พัดพ้นผ่าน<br /><br />เย็นวันนั้น..ฉันกลับมาจากข้างนอก<br />เห็นไอ้เตี้ยเกาะคอนคอตก<br />ทีแรกคิดว่าถูกไก่ชนผู้ใหญ่ตีอีก<br />ฉันอุ้มมันขึ้นมาดู ขนยังเงาวาว<br />ที่คอมีก้อนกลมใหญ่จนน่ากลัวเหมือนมันกินอะไรเข้าไปแล้วติดคอ<br />ฉันรีบเอาไปให้ลุงจิตดู ลุงจิตคลำแล้วทำหน้างงงวย ดูเหมือนว่าแกเองก็ไม่รู้สาเหตุ<br />ลุงจิตแนะให้พาไปหาลุงคล้อย<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;color:#ff6600;">๗.</span><br /><br />ฉันนั่งอุ้มไอ้เตี้ยที่ตาปรือเหมือนกำลังจะสิ้นใจ<br />มองลุงคล้อยผู้เชี่ยวชาญในการรักษาไก่ที่อาชีพหลักคือช่างตัดผมประจำหมู่บ้าน<br />มีลูกค้ารับบริการอยู่ ฉันบอกลุงคล้อยช่วยดูไก่ให้หน่อย แกขานรับเสียงเออ..ออ..<br />แล้วตั้งหน้าตั้งตาตัดผมลูกค้าต่อ<br /><br />ฉันได้แต่นั่งกระสับกระส่าย..ตัวสั่น..มือสั่น..<br />ชีวิตไอ้เตี้ยกำลังแขวนบนเส้นด้าย<br />แต่คนเดียวที่หวังว่าจะช่วยมันได้กลับเห็นเป็นเรื่องไม่สลักสำคัญ<br /><br />เสียงปัตตาเลี่ยนครางหึ่งเหมือนเสียงปีศาจ<br />ฉันนั่งมองลุงคล้อยประจงเคลื่อนมือขึ้นลงไปบนศีรษะลูกค้าอย่างใจเย็น<br />มองด้วยความหงุดหงิด รู้ว่าไม่สามารถเร่งแกได้แต่ให้ตายเถอะ!<br /><br />“เร็วสิลุงช่วยดูมันหน่อย!”<br /><br />ลุงคล้อยหันมองแวบหนึ่งแล้วไถปัตตาเลี่ยนต่อ<br /><br />“เออ…อีกหน่อยเดียวก็เสร็จแล้ว”<br /><br />ฉันร้อนใจไม่รู้จะทำอย่างไร<br />ลุงจิตบอกว่าละแวกนี้มีลุงคล้อยคนเดียวที่ชำนาญแกน่าจะช่วยได้<br />แต่ดูเหมือนแกจะกำลังทำหน้าที่ช่างตัดผมด้วยความรับผิดชอบสุดชีวิตไม่ยอมละทิ้งกลางคัน<br />ฉันในยามว้าวุ่นใจแทบกระโจนไปลากแกออกมาจากศีรษะลูกค้า<br /><br />ทำได้แต่รุ่มร้อนอยู่เช่นนั้น<br />มองไอ้เตี้ยคอพับคออ่อนอยู่บนตัก<br />ใต้ขนยาวที่ลื่นมือตัวมันยังอุ่น…มือฉันสั่น<br /><br />ลุงคล้อยไม่มีทีท่าใส่ใจที่ชีวิตหนึ่งกำลังหายใจรวยรินรอแกช่วยเหลือ<br />แกไม่แม้จะดูก่อนสักเล็กน้อย<br />สำหรับแกไก่ก็คือไก่<br />ไก่ไม่ใช่ไอ้เตี้ย<br />ไอ้เตี้ยมีตัวตนอยู่ก็กับฉันเท่านั้นเองกระมัง<br /><br />ไอ้เตี้ยไม่ขยับตัวแล้ว..ตาหลับ..คอพับ..<br />ฉันไม่อาจทนดูไอ้เตี้ยตายอยู่บนตัก<br />หัวใจทั้งโกรธทั้งหงุดหงิดไม่รู้จะทำเช่นไร<br />ฉันลูบขนมันแผ่วเบาแล้ววางมันลง บอกลุงคล้อยว่า<br /><br />“เสร็จแล้วช่วยดูให้ทีนะลุง”<br /><br />“เออ!”<br /><br /><span style="font-size:180%;color:#ff6600;">๘.</span><br /><br />ฉันจากมาในลักษณะนั้น<br />เจ็บใจตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้เลย<br /><br />ย่ำค่ำฉันกลับไปบ้านลุงคล้อยอีกครั้ง<br />ลุงคล้อยบอกหน้าตาเฉย<br /><br />“มันตายแล้ว”<br /><br />หัวใจฉันหล่นวูบ<br /><br />“ให้เด็กมันถอนขนต้มขมิ้นไว้ให้แล้วเดี๋ยวเอาไปได้เลย” แกสำทับ “ไก่เตี้ยเนื้ออร่อยนะ”<br /><br />ฉันก้มหน้าส่ายหัวไม่พูดไม่จา..<br />โดยไม่ร่ำลา..ฉันเดินกลับกระท่อมด้วยความรู้สักย้อนแย้งยากระบาย<br /><br /><span style="font-size:180%;color:#ff6600;">๙.</span><br /><br />เวลายังคงทำหน้าที่อย่างเที่ยงตรง..<br />ใต้ร่มผู้เฒ่า..วันแล้ววันเล่าที่ฉันนั่งมองนังเตี้ยคุ้ยเขี่ยหาอาหารอยู่ตัวเดียว<br />ด้วยความสงสาร ฉันหาไก่เตี้ยตัวผู้มาให้<br />แต่นังเตี้ยไม่เคยเหมือนเดิมอีกเลย<br /><br />ฉันรู้ว่ามันไม่มีความสุข<br /><br />ทุกครั้งที่ตัวผู้ขึ้นขี่ นังเตี้ยจะร้องลั่น<br />และตัวผู้ก็ขึ้นขี่มันบ่อยจนเหมือนจิกอาหารสองสามครั้งขึ้นขี่ครั้ง<br />เสียงนังเตี้ยร้องลั่นอยู่เป็นระยะ<br />ค่ำคืนมันเกาะคอนเดียวกันแต่ห่างกันไกล<br /><br />นั่นเป็นชีวิตคู่เช่นไร?<br /><br />ภาพความสุขของครอบครัวไอ้เตี้ยเหลือเพียงความทรงจำ<br />ฉันไม่อาจสร้างมันขึ้นมาใหม่ ไม่อาจคาดหวังให้เป็นไปดังต้องการ<br /><br />อาจบางที..<br /><br />ความสุข..คืนวันที่ดี..คงเป็นเช่นสายลมชนิดหนึ่ง<br />ซึ่งพัดผ่านชีวิตเราเป็นระยะ..เป็นสายลมที่ไม่เคยพัดหวน<br /><br />ฉันไม่อาจทนดูอีกต่อไป<br />จึงเอ่ยปากให้ไก่ทั้งคู่กับพวกเด็ก ๆ<br />ทั้งที่รู้ดีว่าปลายทางของพวกมันเป็นเช่นไร<br /><br />...<br />Picture : www.pbase.com<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2111667744355916078-6989093999476198300?l=leafterrace.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดิน ธรรมดาhttps://profiles.google.com/100288312149760747308noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2111667744355916078.post-2133253971607409452007-10-15T22:11:00.000-07:002007-10-15T22:11:03.488-07:00<img src="http://kaawrowkaw.files.wordpress.com/2007/07/treeshadow-m.jpg" /><br /><br />“<span style="font-size:180%;color:#999900;"><em>ทำไม</em></span>ไม่ปฏิเสธพวกมัน?” ผู้เฒ่าถามเสียงเครือ<br /><br />“เอ่อ…” ฉันอึ้งไม่อาจหาถ้อยคำใดที่ตรงกับใจ เสียงผู้เฒ่าถามซ้ำ<br /><br />“ทำไม?”<br /><br />“ก็..เอ่อ..”<br /><br />“ทำไม?”<br /><br /><br />“จะให้ปฏิเสธอย่างไร มองหาเหตุผลไม่เจอสักอย่าง<br />ดูเหมือนเป็นเรื่องปกติของคนละแวกนี้เสียซ้ำ<br />พวกเขาแค่บอกก่อนตามมรรยาท ปฏิเสธก็เหมือนไร้น้ำใจ<br />ไร้เหตุผล…อีกอย่างผู้เฒ่าก็เติบต้นบนคันดินแนวแบ่งที่กับ<br />ลุงเพิ่ม พวกเขาเป็นเพื่อนลุงเพิ่ม ไม่รู้สิ…ไม่รู้จะบอกอย่างไร”<br /><br />ฉันอธิบายเสียยืดยาวเพราะไม่รู้จะบอกให้รวบรัดได้อย่างไรจริง ๆ<br />มองลำต้นผู้เฒ่ายามนี้ยิ่งสะทกสะท้อนใจ<br />ฉันควรปฏิเสธพวกเขา…แต่เหตุผลล่ะ!<br /><br />พวกเขามากันสองคน หนึ่งหนุ่มหนึ่งชราในมือถือมีดกรีดยางคนละเล่ม<br />บอกว่ามาจากผาสุข (ตำบลข้างเคียง) เป็นเพื่อนกับลุงเพิ่ม<br />จะมาขอน้ำยางต้นโพธิ์ทะเลเพราะเห็นเป็นต้นใหญ่สุดในละแวกนี้<br /><br />ฉันเข้าใจว่าวิธีกรีดคงจะเหมือนกรีดยาง คือกรีดที่ลำต้นแล้วใช้ภาชนะ<br />รองรับน้ำยาง ฉับบอก “ตามสบาย”<br />จากนั้นก้มหน้าเขียนหนังสือต่อ ปล่อยให้สองคนจัดการธุระของตน<br />เงียบเสียงไปสักพักได้ยินคนหนุ่มร้องว่า<br /><br />“มีรังนกเขา!”<br /><br />ฉันสะดุ้ง!<br /><br />หวังว่าพวกเขาจะไม่ทำอะไรพวกมัน<br />ครอบครัวนกเขาอยู่กับฉันมานาน<br />เราผ่านลมผ่านฝนมาด้วยกันจนเป็นเหมือนเพื่อนบ้าน<br />ยามเช้าพวกมันส่งเสียงขันปลุกฉันจากโลกฝัน<br />สาย ๆ ลงมาจิกกินแมลงในดงหญ้า<br />พวกมันสอนให้ฉันรู้จักชีวิตคู่ที่สวยงาม<br />ทั้งคู่หากินด้วยกัน อยู่ข้าง ๆ กันตลอดเวลา…<br /><br />ไม่มีเสียงตอบจากคนชรา<br /><br />คนทั้งสองเงียบไปพักใหญ่ ฉันได้ยินเสียงปีนต้นไม้<br />แต่หาได้คิดออกไปดูด้วยจิตใจจดจ่ออยู่กับตัวอักษรตรงหน้า<br /><br />จนทั้งคู่กลับมาส่งยิ้มให้ฉันในมือชูก้อนกลม ๆ เล็ก ๆ สีขาวหม่น<br />“ขอบใจมากได้แล้ว” คนชรากล่าว<br />ฉันกวาดตามองให้แน่ใจว่าพวกเขาไม่ได้เอาเจ้าเพื่อนบ้านของฉันไปด้วย เอ่ยถามว่า<br /><br />“ไม่ทราบเอายางไปทำอะไร?”<br /><br />คนชรากล่าวตอบ<br /><br />“เอาไปดักนก”<br /><br />เอาไปดักนก! ฉันตกตะลึงพร้อมความสงสัยใคร่รู้<br /><br />“ก้อนยางกลม ๆ เอาไปดักนกได้อย่างไร?” ฉันถาม<br /><br />คนหนุ่มไม่ค่อยพูดจาคนชราดูจะเป็นคนช่างคุย<br /><br />“เอายางไปพันกิ่งไม้แล้วเอานกต่อไปยืนล่อ สักพักนก<br />มันจะบินลงมาเกาะ ยางก็จะติดตีนบินหนีไม่ได้”<br /><br />“เหนียวอย่างนั้นเลยหรือ?”<br /><br />“ใช่”<br /><br />“แล้วลุงเอายางออกอย่างไร?”<br /><br />“ล้างน้ำ”<br /><br />ฉันพยักหน้าส่งยิ้ม แต่ในใจสะดุ้งผวา<br />นี่ฉันกลายเป็นแนวร่วมทำลายนกในธรรมชาติไปแล้วหรือไร!<br />ทั้งสองขอบใจแล้วกล่าวลา<br /><br />ฉันรีบลุกออกมาหลังกระท่อม เห็นผู้เฒ่าแล้วยิ่งสะดุ้งยิ่งผวา!<br /><br />ทั่วทั้งลำต้นกิ่งก้านผู้เฒ่าถูกกรีดเป็นรอยแผลเหวอะหวะ<br />ขอบแผลปลิอ้าเห็นเนื้อไม้มีน้ำยางขาวเกรอะกรังราวคราบเลือดคราบน้ำตาผู้เฒ่า<br />ฉันสำนึกผิดซ้ำสอง…หากผู้เฒ่ารู้ว่าพวกเขาเอาน้ำยางของแกไปดักนก<br />แกต้อง…<br /><br />ฉันหลุบตาไม่อยากเห็นรอยแผลสด ๆ เหล่านั้น<br />ก้มหน้าจะกลับเข้ากระท่อม แว่วเสียงผู้เฒ่า<br /><br />“ถึงไม่รู้จะปฏิเสธอย่างไร ก็ต้องหัดปฏิเสธไว้บ้าง!”<br /><br />ฉันชะงักหันกลับ ถามด้วยเสียงแผ่ว<br /><br />“รู้ใช่ไหมว่าพวกเขาเอาน้ำยางไปทำอะไร?”<br /><br />“รู้!..นั่นล่ะที่เสียใจ”<br /><br />ฉันพยักหน้าเดินกลับเข้ากระท่อม<br />สักวันหากพวกเขาย้อนมาอีกฉันจะปฏิเสธ<br />ปฏิเสธด้วยเหตุผลทั้งหมดทั้งมวลที่มี<br />ทั้งรู้ว่าในสายตาของพวกเขาจะไม่สมเหตุสมผลก็ตามที<br /><br />...<br />Picture : www.ics.uci.edu<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2111667744355916078-213325397160740945?l=leafterrace.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดิน ธรรมดาhttps://profiles.google.com/100288312149760747308noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2111667744355916078.post-91374177198284426382007-10-15T22:00:00.002-07:002007-10-15T22:00:44.110-07:00<img src="http://kaawrowkaw.files.wordpress.com/2007/06/image001.jpg" /><br /><br /><span style="font-size:180%;color:#999900;"><em>แรก ๆ</em></span> แนวรั้วริมคูน้ำมีกระถินอยู่ไม่กี่ต้น<br />ผ่านฝนไม่กี่ฤดูตลอดแนวคูเต็มไปด้วยต้นกระถิน<br />ฉันได้อาศัยเด็ดยอดกินกับน้ำพริก<br />เด็ดฝักอ่อนฝักแก่กินกับแกงส้มแกงไตปลา<br />.<br />เริ่มแรกจากไม่รู้สารู้ความ<br />เดินเข้าไปก็มองเมียงหายอดอ่อนที่หมายตา<br />หารู้ไหมว่าใกล้ ๆ มีรังมดแดง<br />โดนมดแดงรุมกัดเข้าหลายครั้งจึงได้รู้จักระมัดระวัง<br />.<br />ระวังกระทั่งบนพื้นโคนต้น!<br /><br /><br />.<br />เป็นธรรมดาที่เราเพ่งความสนใจไปยังเป้าหมาย<br />เมื่อมองหายอดกระถินสายตาย่อมจับจ้องปลายยอดที่ไหวอยู่ไปมา<br />แต่ธรรมชาติก็ได้สอนให้รู้ว่าการหมายตาเบื้องบน<br />ยังต้องก้มมองเบื้องล่างก่อนก้าวเท้าเข้าไป<br />ไม่เช่นนั้นอาจย่ำถูกสัตว์อื่นที่พวกเขาก็มีอาวุธป้องกันตัว<br />อย่างเบาะ ๆ อาจเป็นมดแดง อย่างร้ายแรงอาจเป็นงู!<br />.<br />ฉันคุ้นเคยอยู่กับชีวิตที่มีการทำร้ายก็จากมนุษย์ด้วยกัน<br />ฉันถูกฝึกอีกครั้งจากธรรมชาติ<br />ให้รับรู้ว่าสรรพสัตว์ล้วนมีสัญชาตญาณป้องกันตัว<br />เรียนรู้ที่จะระมัดระวังอยู่ร่วมกันอย่างไม่กระทบกระทั่งกัน<br />.<br />ไม่ใช่การสอน เป็นการฝึก!<br />ฝึกจากประสบการณ์จริง!<br />.<br />ทุกครั้งที่เด็ดกระถินจึงเหมือนการฝึกฝนวิธีดำรงอยู่ด้วยความระมัดระวัง<br />.<br />ฝนชุ่มฟ้าแต่ต้นฤดูเที่ยวนี้<br />กระถินแตกยอดอ่อนกันสลอน<br />.<br />วันนั้นฉันหมายใจจะเด็ดมากินกับน้ำพริกสักกำมือ<br />มองไปแต่ไกลเห็นลุงเพิ่มเงื้อมีดพร้าฟันฉับ! ฉับ!<br />ฉันใจหายวาบ!<br />กระถินดกงามขอบคันคูถูกฟันเหลือแต่ตอ!<br />.<br />ลุงเพิ่มจะเอาไม้ไปทำอะไรสักอย่างอีกเป็นแน่<br />ต้นกระถินขึ้นตรงตัดแล้วได้ท่อนไม้เล็ก ๆ เรียวงาม<br />ลำต้นกระถินสามารถนำไปใช้ทำอะไรต่อมิอะไรได้สารพัด<br />.<br />ฉันรู้สึกขัดตาขัดใจขึ้นมาฉับพลัน<br />ต้องใช้เวลาหลายฝนกว่าจะได้แนวกระถินนั่น<br />ลุงเพิ่มฟันไม่กี่ฉับ แหล่งอาหารของฉันหายวับไปกับตา<br />.<br />ฉันรีบจ้ำไปที่ลุงเพิ่มก่อนแกจะฟันจนไม่เหลือสักต้น<br />ร้องขึ้นว่า<br />.<br />“ลุง! กระถินงาม ๆ ลุงตัดเสียทำไม?”<br />.<br />“มันแห้งเหลือแต่ใบแก่ ตัดเสียมันจะได้แตกยอดใหม่<br />ฝนชุก ๆ อย่างนี้ไม่นานก็ได้กินยอดอ่อน”<br />.<br />จริงอย่างลุงว่า…<br />อีกแค่สองสามวันต่อมา<br />ตอกระถินก็มียอดอ่อนเขียวสดยื่นออกมาส่งยิ้มกันสลอน<br /><br />...<br />Picture : www.garden2u.com<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2111667744355916078-9137417719828442638?l=leafterrace.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดิน ธรรมดาhttps://profiles.google.com/100288312149760747308noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2111667744355916078.post-44907384920097786962007-10-15T21:57:00.002-07:002007-10-15T21:57:40.263-07:00<img src="http://kaawrowkaw.files.wordpress.com/2007/05/image002.gif" /><br /><br /><span style="font-size:180%;color:#999900;"><em>สายฝน</em></span>เรียงเม็ดหล่นมาติดกันเจ็ดวันแล้ว ปีนี้ฝนฉ่ำฟ้าแต่ต้นฤดู ตกพรำไม่เว้นว่าย่ำรุ่งหรือดึกดื่น หมู่เมฆครึ้มคลุมผืนฟ้าแต่เช้ายันคืนค่ำ ดินด่ำน้ำนอง<br /><br />ตกค่ำเสียงกบเขียดร้องหาคู่ระงมทุ่ง แสงไฟฉายของเหล่านักล่าวับวิบอยู่ไกล ๆ ย่ำเช้าลุงจิตน้าเทืองคว้าแหเดินลัดเลาะคูคันนามองหาแหล่งปลาชุม<br /><br />ฝนเพิ่งขาดเม็ด ท้องฟ้ายังคงชอุ่มละอองฝนคลุ้มครึ้มราวพร้อมจะสะอื้นไห้อีกครา<br /><br />โพธิ์ทะเลเฒ่ายามนี้แตกใบเขียวเต็มต้น ยิ่งได้น้ำฝนหล่นร่วงมา ผู้เฒ่ายิ่งผลิใบอ่อนระดะไป เหล่านกกน้อยใหญ่พากันมาอาศัยใบบัง เสียงร้องจิ๊บจิ๊บดังอยู่ระงมต้น<br /><br />ลุงเพิ่มเดินถือกรงนกตรงมาใต้ร่มโพธิ์ทะเล แกร้องเรียกทักทาย ฉันขานรับชักชวนให้ดื่มชาด้วยกัน ลุงบอก “ไม่ล่ะ จะรีบไปดูเบ็ดที่ธงไว้เมื่อคืน” จากนั้นแขวนกรงนกไว้บนกิ่งก้านผู้เฒ่าแล้วจากไปเดือนก่อนผู้เฒ่าผลัดใบทิ้งจนเหลือแต่ก้านกิ่งแคระแกร็น เหล่านกที่เคยอาศัยร่มเงาต่างหนีหายหน้า เวลานี้พากันกระโดดแผล็วอยู่ไปมาพวกเพื่อนนกเข้ามาเกี่ยวพันกับชีวิตฉันโดยที่เราต่างไม่ได้ตั้งใจ พวกมันช่วยปลุกฉันยามอรุณรำไรขอบฟ้า บ่อยเช้าที่ฉันลืมตาแล้วนอนฟังเสียงร้องสดใสหลากสำเนียงของพวกมันอยู่อีกเป็นครู่กว่าจะลุกออกจากมุ้ง สาย ๆ จึงค่อยเงียบลง ได้ยินเสียงอีกทีตอนบ่ายและย่ำค่ำฉันคุ้นเคยจนรับรู้บางสัญญาณเสียงของพวกมัน หากได้ยินเสียงร้องที่แหบห้าวถี่กระชั้น นั่นเป็นเสียงเตือนให้รู้กันว่า งู กำลังเลื้อยมา<br /><br />เวลานกชุมเช่นนี้พวกเด็ก ๆ จะชอบคว้าหนังสติ๊กย่องเข้ามาใต้เงาโพธิ์ทะเล ฉันจะคอยบอกไม่ให้มาล่านกละแวกนี้ นั่นเป็นสิ่งที่พอจะแลกเปลี่ยนกันกับเสียงร้องที่ฉันได้รับต่างเสียงดนตรีอยู่ทุกวี่วัน<br /><br />แต่ฉันก็ทำได้แค่นั้น !<br /><br />มองไปบนกิ่งโพธิ์ทะเลเฒ่า นกหนุ่มตัวหนึ่งกระโดดแผล็วมาตามเสียงร้องของเจ้านกสาว มันโผไปมาอยู่สักพัก ค่อยขยับใกล้เข้าเรื่อย ๆ นกสาวส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้ว<br />เจ้านกหนุ่มร้องโต้ตอบ<br /><br />ฉันได้แต่นั่งมองด้วยความเป็นห่วง ฉันเคยพยายามขวางกั้นความรักของพวกมันแต่หาได้สำเร็จ<br />ด้วยเพลิงพิศวาสนั้นคงจะรุนแรงนัก<br /><br />ถึงยามนี้ทำได้แต่นั่งมอง เห็นอยู่ว่าช่วงเวลาแห่งการหยอกเย้าเคล้าคู่นั้นช่างสวยงามนัก ความเริงโรจน์ในอาการขยับปีกส่งเสียงร้องของเจ้านกหนุ่มชวนฉันพลอยเคลิ้มใจกับอารมณ์รักของมัน<br /><br />ฉันอยากบอกให้มันระมัดระวังอย่าเผลอไผลเห็นเพศตรงข้ามก็หวังมอบใจ ไยไม่รอดูไปให้เนิ่นนาน เฝ้าดูอยู่ห่าง ๆ<br /><br />แต่ก็นั่นล่ะ<br /><br />อาจเสี่ยงกับเจ้านกสาวจะปันใจให้นกหนุ่มตัวอื่นที่เข้ามาใกล้ นั่นล้วนเป็นเรื่องจะต้องเรียนรู้ จนกว่าจะรู้ว่าห่างเท่าใดจึงจะพอดี นานเพียงไรจึงจะไม่นานเกินไป<br /><br />ฉันไม่อาจบอก ไม่อาจพูด เพราะรู้ดีว่าบอกไปเจ้านกหนุ่มก็คงไม่รับฟัง ยามนี้นกสาวกำลังส่งเสียงเจื้อยแจ้วอยู่ตรงหน้า จะมีอะไรน่าฟังไปกว่าเสียงร้องนั่นอีกเล่า<br /><br />ลุงเพิ่มหิ้วปลาช่อนติดมือกลับมา<br /><br />“เอาไว้แกงส้มสักตัวสิ” แกตั้งท่าจะปลดปลาให้ฉัน ฉันรีบขอบใจแล้วปฏิเสธไป ด้วยความที่ในชีวิตเกิดมาไม่เคยทำปลา ลุงเพิ่มคะยั้นคะยอ เมื่อฉันไม่ยอมเอาแกก็ไม่ได้ว่าอะไรเดินไปปลดกรงนกลงจากกิ่งโพธิ์ทะเลแล้วฉีกยิ้มด้วยความยินดี เดินหิ้วปลามือ หิ้วกรงนกมือจากไป<br /><br />ฉันมองตาม…<br /><br />เจ้านกหนุ่มตื่นตกใจกระพือปีกโผไปมาอยู่ในกรง<br />มันคงได้เรียนรู้<br />แต่จะมีประโยชน์ใดชีวิตที่เหลือของมันแตกต่างไปแล้วโดยสิ้นเชิง<br /><br />...<br />Picture : www.seub.ksc.net<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2111667744355916078-4490738492009778696?l=leafterrace.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดิน ธรรมดาhttps://profiles.google.com/100288312149760747308noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2111667744355916078.post-79990899196986820072007-10-15T21:45:00.000-07:002007-10-15T21:45:05.829-07:00<img src="http://kaawrowkaw.files.wordpress.com/2007/04/sciencecmuacths.jpg" /><br /><br /><span style="font-size:180%;color:#999900;"><em>วัยเยาว์</em></span>ฉันเชื่อเรื่องเทวดา<br />เชื่อว่ามีเทวดาบนฟ้าคอยจับตาดูเราอยู่ตลอดเวลา<br />ทุกการกระทำแม้นไม่มีมนุษย์คนใดพบเห็น<br />ก็ยังมีเทวดารับรู้<br /><br />ฉันไม่กล้าทำบาป ทำผิด เพราะกลัวเทวดาจะเห็นว่าฉันเป็นคนไม่ดี<br />บ่อยครั้งเจอลูกนกตัวอ่อนบาดเจ็บ ฉันเก็บมารักษา<br />หลายครั้งพบแมลงตัวเล็ก ๆ ตกน้ำ<br />ฉันนั่งลงหาไม้แหย่ให้มันเกาะ ช่วยมันรอดพ้นจากความตาย<br />ฉันแหงนมองท้องฟ้า รำพึงในใจบอกเทวดาว่า “ฉันทำความดีแล้วนะ!”<br /><br />ฉันในวันนี้กลับต่างจากช่วงเวลาอรุณแห่งวัยราวดำกับขาว<br /><br />คล้อยบ่าย<br />เงากระท่อมทอดยาวไปยังขอบบ่อ<br />ฉันพักจากงานกลางแจ้ง<br />ปูเสื่อในร่มเงานั่งจิบกาแฟ<br />ปล่อยสายตาออกไปเดินเล่นตามแต่ใจ<br /><br />หมู่เมฆฤดูร้อนลอยอ้อยอิ่งบนฟ้าโปร่ง<br />สายลมบ่ายกระหวัดไอผ่าวพัดผ่านมา<br />ริ้วระลอกคลื่นน้ำพลิ้วไล่กันเข้าสู่ฝั่ง<br />เห็นฝูงปลาว่ายอยู่ไหวไหว<br /><br />พวกมันกำลังไล่ตอดปลาน้อยตัวหนึ่ง<br />คงเป็นปลาที่ป่วยหมดสิ้นเรียวแรงจะหนีหรือป้องกันตัว<br />ปลาน้อยตัวนั้นพยายามสะบัด ขณะปลาที่เหลือร่วมสิบกว่าตัวรุมกันตอด<br />หลายครั้งดูเหมือนเจ้าปลาน้อยจะหมดแรงลอยหงายท้องขึ้น<br />แต่เมื่อโดนตอดซ้ำ มันสะบัดพลิกตัวกลับ<br />มีปลาตัวใหญ่เฝ้าตอดอยู่ใกล้ ๆ ตลอดเวลา<br /><br />ปลาน้อยถูกห้อมล้อมไล่ต้อนไปเรื่อย ๆ<br /><br />ขณะนั่งดู…<br />คลื่นน้ำในใจกระเพื่อมเป็นระลอกคำถาม<br />ฉันควรจะช่วยเหลือเจ้าปลาน้อยตัวนั้นไหม?<br /><br />เป็นความจริงที่ยากจะยอมรับว่าชีวิตคือความโหดร้าย<br />‘ชีวิต’ ถูกกำหนดให้ดำรงอยู่ด้วยการบริโภค ‘ชีวิต’<br /><br />ทุกค่ำคืนตอนที่ฉันนั่งเขียนหนังสือ<br />เหล่าแมลงมาเล่นแสงจากโคมไฟถูกกองทัพจิ้งจกรุมฆาตกรรมบริโภค<br />ฉันนั่งมองฆาตกรรมทุกวี่วันจนเคยชิน<br />ยามเห็นแมลงเหล่านั้นเกาะโคมไฟ ฉันได้แต่บอกพวกมันว่า<br />จงมีความสุขกับแสงไฟที่เจ้าหลงใหลเสียเถิด<br />อีกไม่กี่วินาทีเจ้าก็จะจากโลกนี้ไปแล้ว<br /><br />มนุษย์เราบริโภคเนื้อสัตว์<br />ขณะที่ขบฟันบดเคี้ยวเนื้อเยื่อของสัตว์เหล่านั้น<br />ไม่ต่างอะไรกับฆ่าด้วยมือตัวเอง เพียงเราไม่ได้ลงมือก็เท่านั้น<br /><br />ชีวิตหนึ่งจะเติบโตขึ้นได้ หรือรักษาชีวิตอยู่ได้<br />ต้องอาศัยความตายของอีกชีวิตหนึ่ง และอีกชีวิตหนึ่ง ไปเรื่อย ๆ<br />จนกว่าจะถึงคราวของตนเอง<br /><br />ความจริงเช่นนี้มีมาพร้อมการกำเนิดเกิดขึ้นของ ‘ชีวิต’<br /><br />ฉันรู้สึกผิดที่ไม่ช่วยเจ้าปลาน้อยน่าสงสารตัวนั้น<br />ฉันเลือกที่จะนั่งดู<br />ปล่อยให้เรื่องราวชีวิตดำเนินไปโดยไม่ยื่นมือเข้าไปเกี่ยวข้อง<br /><br />อาจเป็นไปได้ว่า<br /><br />ฉันในวัยนี้หยาบกระด้างเกินไป<br />หรือไม่ก็เคยชินกับความตายจนเห็นเป็นเรื่องปกติ<br />ไม่ก็เพราะฉันในห้วงยามนี้ตระหนักแล้วว่า<br /><br />บนฟ้าหาได้มีเทวดามาคอยรับรู้ว่าฉันทำความดี!!<br /><br />เจ้าปลาน้อยคงอ่อนแรงลงเรื่อย ๆ โดนไล่จนเข้าใกล้ฝั่ง<br />เมื่อโดนปลาใหญ่ตอดอีกทีมันลอยหงายท้องไม่ขยับเขยื้อน<br />พวกปลาที่เหลือพากันรุมตอด ร่างเจ้าปลาน้อยกระดอนไปมาตามแรงตอดจากรอบข้าง<br /><br />นกกระยางตัวหนึ่ง<br />จิกปากแหลมคมลง<br />คาบเจ้าปลาตัวใหญ่บินจากไป<br /><br />...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2111667744355916078-7999089919698682007?l=leafterrace.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดิน ธรรมดาhttps://profiles.google.com/100288312149760747308noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2111667744355916078.post-49489849510310839222007-10-15T21:39:00.001-07:002007-10-15T21:39:35.886-07:00<img src="http://kaawrowkaw.files.wordpress.com/2007/04/countryroad.jpg" /><br /><span style="font-size:180%;color:#999900;"><em>ยามบ่าย</em></span>ระเบียงร้อนด้วยไอแดด<br />ฉันหอบเสื่อ กาน้ำชา แก้ว หนังสือ หมอน<br />มาปูบนพื้นหญ้าใต้ชายคากระท่อม<br />ยิ่งคล้อยบ่าย ร่มเงาใต้ชายคายิ่งกว้างออกไป<br /><br />สายลมพัดเอื่อยเย็นสบาย<br />นกกาน้ำดำผุดดำว่าย<br />เล่นเกมไล่ล่าที่ตัดสินกันด้วยชีวิตกับฝูงปลานิลในบ่อ<br />สักพักก็โผขึ้นไปเกาะเสา กางปีกตากแดด<br /><br />สงสัยพักเหนื่อย<br /><br />เป็นเช่นนี้ก็ดีสินะ<br />ออกกำลังกายไปด้วย<br />ทำงานหากินไปด้วย อาบแดดไปด้วย<br />ดูท่าจะมีความสุขหยอกเสียเมื่อไร<br /><br />ฉันก้มหน้าอ่านหนังสือ<br />สักครู่ได้ยินเสียงจ๋อม! ฉันเงยหน้ามอง<br />เจ้ากาน้ำโผกลับลงไปดำผุดดำว่ายต่อ<br /><br />ไกลออกไป…<br />ลุงสร้อยกับป้าตุ่นกำลังวางปู<br /><br />ตามขอบบ่อคันนาปูเปี้ยวชอบเจาะรูสร้างที่อยู่อาศัย<br />เมื่อก่อนการจะจับปูต้องใช้ทักษะความชำนาญ<br />แต่ตอนนี้มีการผลิตกระป๋องล่อเหยื่อให้ปูเข้าไปจับเหยื่อ<br />จากนั้นปากกระป๋องก็จะดีดปิดลง เจ้าปูเป็นอันเสร็จ<br />การดักปูเปี้ยวจึงเป็นงานที่ทำได้ทั่วไป<br />แค่เอากระป๋องเหยื่อมาวางไว้ที่ปากรู<br />แล้วทิ้งไว้สักพักค่อยกลับมาเก็บ<br />ไม่ต้องเดินจับด้วยมืออย่างแต่ก่อน<br /><br />ลุงสร้อยเตรียมกระป๋อง<br />ป้าตุ่นเป็นคนวาง<br /><br />ฉันวางหนังสือลง<br />นั่งมองคนทั้งสอง<br />ทั้งสองสูงวัยแต่ร่างกายยังแข็งแรงเดินเหินแคล่วคล่อง<br /><br />นั่งมองคนทั้งคู่แล้วต้องอมยิ้ม<br /><br />ช่างน่าอิจฉานัก<br />สามีภรรยาช่วยกันทำงาน<br />เห็นหน้ากันตลอดเวลา<br /><br />อยู่กับแดดกับลม<br />ไม่ต้องวุ่นวายกับเล่ห์เหลี่ยมกลโกงในสังคมคน<br />ทั้งร่างกายก็แข็งแรงทนฟ้าทนฝน<br /><br />กลางวันวางกระป๋องเสร็จลุงสร้อยก็คว้าจักรยาน<br />ป้าตุ่นคว้าเอวนั่งซ้อนท้าย กลับบ้านไปกินข้าว<br />บ่าย ๆ จึงออกมาเก็บกระป๋องแล้ววางรอบเย็น<br /><br />ชีวิตเช่นนี้ไม่ใช่หรือที่ฉันปรารถนา<br />ทำมาหากินง่าย ๆ<br />มีเวลาอยู่กับคนที่เรารัก<br />เก็บเล็กผสมน้อยห่างไกลแรงโลภโมโทสัน<br />กินแค่พออิ่ม เก็บแค่พอใช้<br /><br />ฉันยิ้มเพราะรับรู้ว่าชีวิตพอเพียง<br />มีอยู่แล้วในชีวิตประจำวันนี่เอง<br />มีอยู่ทั่วไปในชนบท<br /><br />เจ้ากาน้ำโผขึ้นมาอาบแดดอีกครั้ง<br />ฉันก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ<br />สักพักลุงสร้อยป้าตุ่นเดินมาที่กระท่อม<br />คงวางปูเสร็จแล้วเตรียมกลับบ้าน<br /><br />ฉันเงยหน้าขึ้นยิ้มทักทาย<br /><br />“น่าอิจฉาจริงนะสองคนคุยกันทั้งวัน”<br /><br />“อิจฉาอะไร คุยกันจนไม่รู้ว่าจะคุยเรื่องอะไรแล้ว” ป้าตุ่นว่า<br /><br />“เอาน้ำสักหน่อยไหม?” ฉันตั้งท่าจะลุกไปรินน้ำเย็นให้<br /><br />“ไม่เป็นไรไม่ต้องหรอก นั่งพักสักเดี๋ยวก็จะกลับบ้านแล้ว” ลุงสร้อยควักใบจากซองยาสูบขึ้นมานั่งมวน<br /><br />“ดีนะงานกลางแจ้งอย่างนี้ทำให้ร่างกายแข็งแรง”<br /><br />“โอ๊ยดีที่ตรงไหน เลอะดินเปรอะโคลนตากแดดตัวดำลำบากตรากตรำละไม่ว่า” ป้าตุ่นค้าน<br /><br />“เบี้ยก็ได้น้อย” ลุงสร้อยจุดยาสูบ มวนยาแดงวาบ<br /><br />“น้อยที่ไหนได้แน่ ๆ อย่างน้อยวันละสองร้อยรู้นา” ฉันแกล้งหยอก<br />ทั้งสองยิ้ม “เดี๋ยวว่าง ๆ จะลองวางบ้าง” ฉันว่า<br /><br />“โอ๊ยอย่ามาทำเลยอายเค้า อยู่อย่างนี้ล่ะดีแล้ว” ป้าตุ่นพับกระสอบที่ใช้ใส่กระป๋องดักปู<br /><br />“กลัวแย่งปูหมดใช่ไหม?”<br /><br />“ม่ายหรอก…งานมันต่ำอย่ามาทำเลย” ลุงสร้อยพ่นควันแล้วพูดต่อ “เราก็แค่หากินไปวัน ๆ”<br /><br />เงากระท่อมทอดยาวตามตะวันที่คล้อยต่ำลง<br />ฉันมองคนทั้งสองปั่นจักรยานไปบนถนนดินในเงาแสงยามเย็น<br />จักรยานรึก็ไม่ต้องเต็มน้ำมัน<br />คนทั้งสองปลูกพืชผักสวนครัวรับประทาน<br />วัน ๆ แทบไม่มีค่าใช้จ่าย<br />หาได้มาเท่าไรก็เก็บเท่านั้น<br /><br />ทั้งสองลับตาไปแล้ว<br />ขณะที่ฉันอิจฉาชีวิตเขาทั้งสอง<br />ทั้งคู่จะเคยคิดอิจฉาตัวเองบ้างมั้ยนะ?<br /><br />เสียงดังจ๊อม!<br />ฉันหันไปดู<br />เจ้ากาน้ำยังคงดำผุดดำว่ายไม่ยอมกลับรัง<br /><br />…….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2111667744355916078-4948984951031083922?l=leafterrace.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดิน ธรรมดาhttps://profiles.google.com/100288312149760747308noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2111667744355916078.post-11858057287988674422007-10-15T21:35:00.000-07:002007-10-15T21:35:20.451-07:00<img src="http://kaawrowkaw.files.wordpress.com/2007/03/fallsky.jpg" /><br /><span style="font-size:180%;color:#999900;"><em>ฝน</em></span>สั่งฟ้าไปนานแล้ว<br />หน้าแล้งกรายมา<br /><br />แดดจ้า ลมจัด<br />หมู่เมฆฤดูร้อนลอยอ้อยอิ่งอยู่บนฟ้าคราม<br /><br />โพธิ์ทะเลเฒ่าปลิดใบจนเหลือแต่กิ่งก้านโกร๋นแกร็น<br />ระเบียงที่ฉันเคยอาศัยร่มเงานั่งห้อยขาเขียนโน่นเขียนนี่ยามบ่าย<br />บัดนี้มีเปลวแดดแผดผ่านลงมายึดครอง<br />ฉันได้แต่ถือแก้วกาแฟหลบในกระท่อม<br />มองค้อนผู้เฒ่า<br /><br />แทบเป็นคนละต้นกับเมื่อเดือนก่อนที่ใบเขียวสะพรั่งโบกสะบัดเต็มต้น<br />แน่นหนาจนไอแดดไม่อาจเล็ดลอดผ่านลงมา<br />เหล่านกกาได้บินมาอาศัยเกาะกิ่งก้านหากิน<br /><br />ฉันแหงนมอง<br /><br />มีแต่ใบเหลืองกรอบติดก้านหรอมแหรม<br />ลมพัดมาทีส่ายสะบัดจะหลุดแหล่มิหลุดแหล่<br />กิ่งแห้งแกร็นเหมือนตายซาก<br />หากไม่เป็นเพราะเราคุ้นเคยกันมานาน<br />ต้องคิดว่าเฒ่าโพธิ์ทะเลกำลังจะละสังขาร<br />แต่ฉันรู้จักผู้เฒ่าดี เราผ่านวันเวลามาด้วยกันหลายร้อนหลายหนาว<br /><br />ผู้เฒ่ารู้ว่าหน้าแล้งมาเยือน<br />แกจะผลัดใบจนแห้งโกร๋นไม่สนใจใคร<br />กระทั่งลมฝนผ่านมาครั้งใหม่<br />จึงได้ผลิช่อใบเขียวชอุ่มอีกครา<br /><br />โดยไม่สนใจว่าฉันจะไม่มีร่มเงายามบ่ายให้นั่งอ่านหนังสือ<br /><br />“ทำอย่างนี้พวกนกกาที่มาอาศัยก็หายหมดน่ะสิ” ฉันเคยกังขา<br /><br />“จะไปสนใจทำไมพวกนั้นก็แค่มาหากิน มีร่มเงาสมบูรณ์ มีเหยื่อมากก็กรูกันมา<br />วันนี้ไม่มีเหยื่อก็ไม่มา” ผู้เฒ่าเสียงแหบแห้งเหมือนกระหายน้ำ<br /><br />“พูดเหมือนน้อยใจ”<br /><br />“นกกระจิบยังอยู่” ผู้เฒ่าเอ่ย<br /><br />“ใช่สิ! ก็รังมันอยู่นี่นี่นา” ครอบครัวนกกระจิบอาศัยบนโพธิ์ทะเลเฒ่ามาตั้งแต่ยังมีใบเขียวครึ้ม<br /><br />“อืมม์… มันเกิดที่นี่มันไม่ทิ้งไปหรอก” ผู้เฒ่าขยับกิ่งคล้ายเกียจคร้าน<br /><br />“โพธิ์ทะเลหนุ่ม ๆ ทางคันนาโน้นไม่เห็นเขาจะต้องผลัดใบอย่างนี้เลย” ฉันตั้งข้อสงสัย<br /><br />“พวกมันยังหนุ่มยังต้องเรียนรู้อีกมาก” ผู้เฒ่าตอบเสียงราบเรียบ<br /><br />“แสดงว่าสักวันเมื่อได้เรียนรู้พวกเขาก็ต้องผลัดใบงั้นสิ?”<br /><br />“อืมม์…” ผู้เฒ่าส่งเสียงในลำคอ เงียบไปสักครู่เห็นฉันไม่ไต่ถาม ผู้เฒ่ากล่าวต่อ<br /><br />“ธรรมชาติสอนให้เราปรับเปลี่ยนหมุนเวียนสัมพันธ์สอดคล้องกับสรรพสิ่งรอบกาย<br />ผู้ขัดขืนฝืนต้านมีแต่ทำลายตัวเอง ที่สุดแล้วล้วนพังพินาศ เราล้วนเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ”<br /><br />“แต่ระเบียงร้อนออกอย่างนี้…”<br /><br />“ปรับตัวเสียบ้าง” ผู้เฒ่าขัด<br /><br />ฉันได้แต่มองค้อน<br />ยกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม<br /><br />picture : hwm8.gyao.ne.jp<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2111667744355916078-1185805728798867442?l=leafterrace.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดิน ธรรมดาhttps://profiles.google.com/100288312149760747308noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2111667744355916078.post-35842250613758718452007-10-15T21:32:00.000-07:002007-10-15T21:32:13.646-07:00<img src="http://kaawrowkaw.files.wordpress.com/2007/03/play07.jpg" /><br /><span style="font-size:180%;color:#999900;"><em>น้ำ</em></span>เดือดแล้ว!<br />ฉันตักกาแฟช้อน น้ำตาลทรายแดงช้อน<br />รินน้ำร้อนตามลงไปในแก้วใบจิ๋ว ใช้ช้อนคน<br />เสียงสดใสของช้อนกระทบแก้วเคลือบดินเผา<br />เรียกความรู้สึกแจ่มใสกลับคืนจากยามบ่ายที่งัวเงีย<br /><br />ฉันถือแก้วเดินออกมาที่ระเบียง<br /><br />คู่นกเขาเพื่อนบ้านโผลงมาจิกกินอะไรบางอย่างบนพื้นดิน<br />ทั้งสองเป็นเพื่อนบ้านที่น่ารักปลุกฉันทุกเช้าด้วยเสียงร้องรับกันไปมา<br /><br />ลมเย็นจัดพัดรุนแรงมาแต่ปลายปีที่แล้ว<br />พัดแรงข้ามปีจนล่วงเข้าเดือนกุมภาฯ จึงค่อย ๆ สงบลง<br />คล้ายเป็นสัญญาณบอกว่าวันเวลารุนแรงร้ายกาจของธรรมชาติได้ผ่านไปอีกรอบ<br /><br />แทบไม่น่าเชื่อ!<br /><br />ฉันผ่านมาได้อย่างไรกัน?<br />พายุลมที่แรงจัด พัดแต่ละครั้งกระท่อมโยกไปมาจะล้มแหล่มิล้มแหล่<br />หลายครั้งมาตอนค่ำคืนดึกดื่น<br />ฉันต้องรีบมุดออกจากมุ้งลงไปนั่งหลบลมด้วยเกรงกระท่อมจะล้ม!<br />ลมรึก็เย็นจัดจนหากตากนาน ๆ ถึงกับมีน้ำมูก คัดจมูก<br /><br />ช่วงเวลานั้นได้แต่มองพวกเพื่อนบ้าน<br />พวกมันแค่อาศัยคบไม้ปลายตาลเป็นเรือน<br /><br />ธรรมชาติกระหน่ำโบยตีชีวิตด้วยหวังให้ชีวิตอดทน<br />และรับรู้ความเป็นจริงถึงการสลับสับเปลี่ยนหมุนเวียน<br />มีลมแรงที่ดุร้าย มีสายลมเอื่อยเย็นสบาย และลมนิ่งที่ร้อนอบอ้าว<br />หมุนเวียนเช่นนี้เป็นปกติ<br />ธรรมชาติจะคัดกรองชีวิต มีแต่ชีวิตที่เข้มแข็งอดทนจึงสามารถดำรงอยู่<br /><br />ฉันผ่านมาอย่างสะบักสะบอม<br /><br />สายลมยามบ่ายพัดเอื่อยอ่อน<br />ฉันนั่งมองเพื่อนนกเขาที่ผ่านเวลาโหดร้ายมาด้วยกัน<br />พวกมันอึดจริง ๆ<br />ฉันยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มให้พวกมัน แล้วยิ้ม<br /><br />ลุงจิตกับลูกเดินเลาะคันนามา<br />ในมือมีว่าวนกตัวใหญ่<br />อา…ได้เวลาของ ‘ลมว่าว’ แล้วสินะ!<br /><br />ลุงจิตโบกมือให้ ฉันยกแก้วกาแฟขึ้นรับ<br />เจ้าเขียวลูกลุงจิตพาว่าวเดินห่างออกไป<br />ลุงจิตส่งเสียง “พอ” เจ้าเขียวหันกลับมากระชับว่าวในมือตั้งขึ้น<br />ลุงจิตดึงเชือกตึง เจ้าเขียวปล่อยว่าว<br /><br />ว่าวทะยานขึ้นควงซ้ายทีขวาทีเป็นวงกว้าง<br />จากนั้นวนปักลงพื้น เจ้าเขียวรีบวิ่งไปดู<br /><br />หลังจากพ้นวัยเด็กฉันไม่เคยประกอบว่าวของตัวเองอีกเลย<br />ฉันคิดว่าเสียเวลา ซ้ำยังมายืนแหงนมองชักไปมาไม่เห็นจะได้อะไร<br /><br />นั่งมองเจ้าเขียว นั่นมันฉันนี่นา!<br />ฉันลืมวันเวลานี้ไปนานเท่าไรแล้ว?<br />ลืมแรงตึงมือที่ว่าวเคยส่งผ่านเส้นเชือกได้อย่างไร?<br />อะไรทำให้ฉันมองเห็นการทำว่าว ส่งว่าวขึ้นท้องฟ้าเป็นเรื่องเสียเวลา?<br /><br />หากเปลี่ยนฉันเป็นลุงจิตฉันจะเอาเวลาทั้งวันมานั่งทำว่าวให้ลูกไหม?<br />คงไม่!<br /><br />ซื้อให้เห็นจะง่ายกว่า<br />ได้ว่าวมาก็ส่งขึ้นฟ้าได้เลย<br /><br />ลูกของฉันก็คงรับว่าวไปด้วยความดีใจและรับรู้เพียงว่าพ่อซื้อว่าวให้<br /><br />ต่างกับเจ้าเขียวที่ต้องติดตามพ่อไปหาไผ่หนุ่มที่เหนียวดัดง่าย<br />กว่าจะนำมาตัดมาเหลาเตรียมโครงสร้างแต่ละชิ้น<br />เจ้าเขียวต้องเรียนรู้วิธีการเหลาไผ่ให้อ่อนจนดัดเป็นรูปปีกนก<br />ทั้งยังต้องเหลาให้น้ำหนักทั้งสองข้างเท่ากัน<br />เรียนรู้การหาใบลานมาขูดจนบางประกอบเข้ากับโครงไผ่ที่คล้ายคันธนูเพื่อทำแอก<br />เรียนรู้การตัดกระดาษแก้วตกแต่งให้เป็นว่าวนกที่สวยงาม<br />การปรับแต่งเชือกที่ผูกกับตัวว่าว เพื่อให้ว่าวรับลมในตำแหน่งเหมาะสม<br />จนถึงการส่งว่าวขึ้นท้องฟ้าและวิธีสาวเชือกเก็บว่าวที่ไม่ทำให้ว่าวกระแทกพื้นเสียหาย<br /><br />เจ้าเขียวได้เรียนรู้สิ่งเหล่านี้จากพ่อ<br />และจะสอนสิ่งเหล่านี้ให้กับลูกตัวเองต่อไป<br /><br />สองคนพ่อลูกปลุกปล้ำกับว่าวอยู่พักใหญ่<br />สุดท้ายก็ส่งว่าวขึ้นไปฉวัดเฉวียนบนท้องฟ้าสำเร็จ<br />เจ้าเขียวคงภาคภูมิใจในตัวพ่อไม่น้อยที่สามารถแก้ปัญหาจนส่งว่าวขึ้นฟ้าได้<br /><br />เสียงแอก*ดังแว่วมา ลุงจิตกระตุกเชือกสองสามครั้งแล้วส่งให้เจ้าเขียว<br />เจ้าเขียวรับเชือกมาลองกระตุก ว่าวยักซ้ายย้ายขวาตามแรงตึงเชือก<br />เจ้าเขียวหัวเราะชอบใจ ลุงจิตหันมาโบกมือให้ฉัน<br />ฉันยกแก้วกาแฟตอบ แล้วดื่มให้แก<br /><br />ดื่มให้ว่าวตัวแรกของฤดูกาลแห่งลมว่าว<br />ว่าวที่สืบทอดวิถีชนบทไทยไม่ให้สูญหาย<br />วิถีที่ผู้เยาว์ให้ความเคารพเชื่อฟังผู้ใหญ่<br />หาใช่ด้วยคำสั่ง หากแต่เป็นด้วยกตัญญู<br /><br />….<br /><br />ธุลีดิน<br /><br /><span style="color:#999900;">* แอก คือ โครงไม้ไผ่โค้งคล้ายคันธนู ขึงตึงด้วยใบลานหรือริบบิ้นเพื่อสวมตรงส่วนหัวของว่าวนกและว่าวควาย เมื่อลมผ่านจะเกิดเสียงดัง</span><br />Picture : www.childthai.org<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2111667744355916078-3584225061375871845?l=leafterrace.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดิน ธรรมดาhttps://profiles.google.com/100288312149760747308noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2111667744355916078.post-62718304775120390852007-10-15T21:28:00.000-07:002007-10-15T21:28:07.603-07:00<img src="http://kaawrowkaw.files.wordpress.com/2007/02/yellowrose_s.jpg" /><br /><span style="font-size:180%;color:#999900;"><em>ฉัน</em></span>นั่งลงที่ริมระเบียง<br />เสียงสายลมกระซิบกับใบไม้<br />กิ่งก้านโยกย้ายส่ายไหว<br />ดูเหมือนทั้งคู่จะคุยกันถูกคอ<br />อยากรู้นัก…สายลมนำเรื่องราวอะไรมาบอกเล่า<br />ทำไมใบไม้จึงได้ถูกอกถูกใจอย่างนั้น<br /><br />ฉันจิบชาแก้วแรกของวัน<br />ชาแก้วแรกที่หมายถึงช่วงเวลาพักผ่อน<br />จากนั้นเอนหลังลงบนพื้นระเบียง<br />โพธิ์ทะเลเฒ่าสลัดใบเหลือแต่ก้านมองเห็นท้องฟ้าคราม<br />หมู่เมฆขาวลอยอ้อยอิ่งตามกันเป็นทิว<br /><br />ฉันเคยนอนมองท้องฟ้าอย่างนี้มาก่อน<br />แต่…ที่ไหนนะ?<br /><br />สนามหญ้าในมหาวิทยาลัย<br />ใช่! สนามหญ้าในมหาวิทยาลัย<br /><br />เด็กหนุ่มคนหนึ่งนอนมองท้องฟ้าอย่างที่ฉันกำลังมอง<br />เด็กหนุ่มคนนั้นไม่ใช่ฉันในตอนนี้ เราเป็นคนละคนโดยสิ้นเชิง<br />คิดต่างกัน เชื่อไม่เหมือนกัน<br />ต่างจนเรียกได้ว่าเป็นคนแปลกหน้าของกันและกัน<br /><br />ขณะที่ฉันมองปุยเมฆขาวลอยล่องด้วยใจสงบ<br />เด็กหนุ่มกลับมองด้วยหัวใจที่เปี่ยมด้วยคำถาม<br /><br />วันนั้นเป็นวันแห่งความรัก<br /><br />เขาได้รับดอกกุหลาบเต็มกระเป๋าเสื้อ<br />กุหลาบทั้งหมดล้วนมีเพื่อมอบให้กันและกัน<br />เขาหาได้ต้องการกุหลาบเหล่านี้<br />ที่เขาต้องการแค่เพียงดอกเดียว<br />ดอกเดียวเพื่อเขาคนเดียวเท่านั้น!<br />แต่ไม่มีเลยสักดอก<br /><br />ขณะมองปุยเมฆ…<br />เขาคิดย้อนกลับไปถึงวันเวลานั่งมองเด็กวัยเดียวกันมีดอกกุหลาบอยู่ในมือ<br />แต่เขากลับไม่มี<br />‘วันแห่งความรัก’ วันที่ชวนหดหู่<br />เลิกเรียนเขารีบกลับบ้าน<br />ไม่อยากให้เพื่อน ๆ พบเห็นว่าเขาไม่ได้รับกุหลาบสักดอก<br />บางปีถึงกับอยากซื้อให้ตัวเอง!<br /><br />เขามีความรักอยู่เต็มหัวใจ<br />เฝ้าถามตัวเองว่าเมื่อไรจึงจะมีใครสักคนมองเห็น?<br />เมื่อไรเขาจะมีคนรักอย่างคนอื่นบ้าง?<br /><br />เขาเปลี่ยนตัวเองเป็นคนใหม่<br />จากคนเงียบขรึม กลายเป็นคนร่าเริงอยู่ในกลุ่มเพื่อนตลอดเวลา<br /><br />ที่สุดก็ได้ดอกกุหลาบ<br />‘วันแห่งความรัก’ ไม่ใช่วันน่าอับอายสำหรับเขาอีกต่อไป<br />แต่เขาต้องการแค่ดอกเดียว ดอกเดียวเท่านั้น!<br /><br />ฉันมองหมู่เมฆลอยเลื่อน<br />ภาพเด็กหนุ่มค่อยเคลื่อนผ่านความทรงจำ<br />จนถึงวันเขาได้รับกุหลาบจากหญิงสาวคนหนึ่ง<br />ที่สุดเขาก็ได้รับกุหลาบที่เป็นของเขาแต่ผู้เดียว ดอกเดียว<br /><br />กาลเวลาคล้อยกุหลาบของเขากลับเปลี่ยนดอกไปด้วยเหตุผลต่าง ๆ นานา<br /><br />จนเขาไม่เคยถามหาอีกแล้วว่า<br />เมื่อไรเขาจะมีคนรัก?<br />เมื่อไรจะมีคนมองเห็น?<br /><br />ความรักของเขาที่คิดว่ามีอยู่เต็มหัวใจ<br />ที่คิดหวังมอบให้ใครสักคน กลับตาลปัตร!<br /><br />ฉันพบว่าเขาไม่ได้คิดมอบ หากแต่คิดจะรับ!<br />นั่นอาจเป็นที่มาของคำถามต่าง ๆ ขณะเขามองฟองเมฆเคลื่อนคล้อย<br /><br />ฉันเล่า?<br /><br />ฉันไม่มีคำถาม<br />ไม่มีความรักทั้งรักที่จะมอบหรือรักที่จะรับ<br />ความรักสำหรับฉันได้สูญสลายไปนานแล้ว<br />สูญสลายไปพร้อมการจากของหญิงสาวนักค้นหาเหล่านั้น<br />หญิงสาวนักค้นหานิยามแห่งความรัก<br />จากนิยามหนึ่งไปสู่อีกนิยามหนึ่ง<br />เพียงเพื่อจะหักล้างทำร้ายกันด้วยอีกนิยามหนึ่ง<br /><br />ความรักที่คิดว่าเคยมีได้หลอมละลายไปแล้วกับสายลม สายน้ำ ทิวเมฆ และผืนโลก<br />ความรักหาได้หล่อเลี้ยงหรือทำลายฉันอีกต่อไป<br />เพราะมันได้สลายหายไปเป็นหนึ่งเดียวกับผืนโลก<br />ที่อีกไม่นานร่างกายของฉันจะตามไป<br /><br />“กำลังคิดอะไรอยู่?” เสียงผู้เฒ่าทักถาม<br />“ความรัก!”<br />“คิดไปถึงไหน?”<br />“วนเวียน”<br />“ยังมีความรักหรือ?”<br />“…คิดว่าหมดแล้ว”<br />“ไม่แน่ใจ?”<br />“คิดว่าแน่ใจ”<br />“คิดว่าแน่ใจแปลว่าไม่แน่ใจ”<br />“อย่างนั้นก็…ไมแน่ใจ”<br />“แสดงว่ายังมีความรักหลงเหลือ?”<br />“อาจมี…”<br />“มีไว้ทำอะไร?”<br />“ร่มเงาของท่านเล่า…มีไว้ทำอะไร?”<br /><br />ผู้เฒ่าเงียบเสียง<br />หากให้ฉันเดา แกกำลังอมยิ้ม…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2111667744355916078-6271830477512039085?l=leafterrace.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดิน ธรรมดาhttps://profiles.google.com/100288312149760747308noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2111667744355916078.post-57108982359297889082007-10-15T21:19:00.000-07:002007-10-15T21:19:00.185-07:00<img src="http://kaawrowkaw.files.wordpress.com/2007/01/utahskies_org.jpg" /><br /><strong>กุมภาพันธ์ ๒๕๔๙</strong><br /><br /><span style="font-size:180%;color:#999900;"><em>ฉัน</em></span>กำลังขับรถกลับ<br />เส้นทางก่อสร้างตัดผ่านที่ราบน้ำท่วมถึงทะเลน้อย<br />แสงอาทิตย์อัสดงลูบไล้ระลอกคลื่นในทะเลสาบเป็นประกาย<br />พื้นถนนดินลูกรังระเกะระกะ ต้องขับรถหลบไปมา<br />ฉันบังคับรถเคลื่อนไปข้างหน้าช้า ๆ<br />ลำแสงสนธยายังคงสว่างเจิดจ้า<br />แต่หนทางกลับแลราง..<br /><br />…ดวงตาฉันพร่าพราย…<br /><br />เปลี่ยวเหงา…<br />วังเวง…<br />ไม่มีใคร…<br />มิ่งมิตรร่วมดวงวิญญาณจากไปแล้ว…<br /><br />ฉันมองไกลออกไป…<br /><br />ห้วงสมองครุ่นคิดสับสน<br />ข้างหลังหนักอึ้ง มึนงง ยังไม่อยากยอมรับความจริงที่เกิดขึ้น<br />ข้างหน้า…ว่างเปล่า ไร้แก่นสาร<br /><br />ฉันกำลังจะไปไหน? ทำอะไร?<br /><br />คำถามดังก้องสะท้อนไปมาอยู่ในห้วงคำนึง<br /><br />ฉันเพิ่งอำลาควันไฟที่ละลายร่างผู้เป็นเหมือนหลักชัยแห่งจิตวิญญาณนักจารอักขระในโลกวรรณกรรม ผู้เสมือนนายพรานใหญ่กร้าวแกร่งที่เดินนำทางในป่าอักษรอันซับซ้อนกันดาร<br /><br />เสียงร่ำร้องของจิตวิญญาณตะโกนก้องด้วยคำถาม “เมื่อไรฉันจะยอมเข้าใจเสียที?”<br /><br />ทำไมฉันจึงยังไม่ยอมรับเสียทีว่า ชีวิตคือความว่างเปล่า ข้าวของเงินทอง บ้าน รถ เป็นความว่างเปล่า การทำงานหาเงินทอง เพื่อให้ได้จับจ่ายซื้อหาสิ่งที่ต้องการไม่จบสิ้นเป็นความสูญเปล่า การเป็นที่ยอมรับ ตัวตนในสังคมเป็นเพียงภาพลวงตา วันหนึ่งเมื่อถึงเวลาล้มตัวลงนอนราบไม่สามารถรับรู้เรื่องราวต่าง ๆ อีกต่อไป วันนั้นทุกอย่างก็สลาย ไม่มีอะไร ไม่มีอะไรทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นความภาคภูมิใจ, ยินดี, อิ่มเอม, เศร้าโศก เมื่อถึงเวลาละโลกไม่มีอะไรหลงเหลือ ฉันก็เช่นกันเมื่อวันเวลาของฉันมาถึง ฉันก็ไม่ต่างจากฝุ่นดินปลิวหายไปในสายลม เหมือนฉันไม่เคยผ่านมาบนโลกสีน้ำเงินใบนี้<br /><br />ตอนฉันจากมา ควันไฟเริ่มจางแล้ว<br /><br />ควันไฟก็มีวันจางหาย แต่ท่านยังอยู่<br />อยู่ด้วยงานคิดงานเขียนที่ฝากไว้<br />อยู่ด้วยเหล่าต้นไม้อักษรที่ท่านบรรจงปักกล้ารดน้ำพรวนดินจนกลายเป็นป่าอักษรอันอุดม<br /><br />ทุกชีวิตล้วนผ่านมาแล้วจากไป<br /><br />ต่างกันเพียงเราใช้เวลาของชีวิตทำอะไร?<br />จะจากไปอย่างเปล่าดาย หรือทำอะไรสักอย่างฝากไว้บนโลกสวยงามใบนี้เพื่อบอกว่า ครั้งหนึ่งเราเคยผ่านทางมา<br /><br />เสียงตะโกนก้องดังขึ้นในห้วงคำนึง<br />เป็นเสียงตะโกนของท่าน ท่านตะโกนบอก…ด้วยชีวิต<br /><br />หนทางข้างหน้าพร่าเลือน<br />ฉันตัดสินใจปาดหยาดน้ำตา เหยียบคันเร่ง<br /><br />สนธยาลับไปแล้ว…<br />ทิวทัศน์รายรอบพลันสูญหาย แสงไฟหน้ารถสาดส่องแค่ระยะสายตา หนทางข้างหน้ามืดมน<br /><br />แต่ฉันจะมุ่งไป ไปปลูกต้นไม้อักษรเหมือนดังท่านได้กระทำ<br /><br />…<br /><br /><strong>กุมภาพันธ์ ๒๕๕๐</strong><br /><br />ฉันนั่งลงริมระเบียง<br />คิดทวนถึงช่วงเวลาหนึ่งปีที่ผ่าน<br /><br />ฉันละทิ้งค่านิยม ความโลภ ความฝัน<br />หันมาดูแลต้นกล้าด้วยความเอาใจใส่ ใช้ชีวิตอย่างเต็มชีวิต<br />ร่างกายกับจิตวิญญาณหาได้แยกกันอยู่อีกต่อไป<br /><br />กล้าไม้อักษรของฉันยังเยาว์นัก<br />ยังต้องหมั่นฟูมฟักดูแล<br />พรวนดิน…พรมน้ำ…<br />ราดรดด้วยลมหายใจที่ยังเหลือ<br />ทีละวัน…ทีละวัน…<br /><br />เสียงของท่านยังสะท้อนก้องในห้วงคำนึง<br />เป็นเสียงที่ตะโกนบอก…ด้วยชีวิต!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2111667744355916078-5710898235929788908?l=leafterrace.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดิน ธรรมดาhttps://profiles.google.com/100288312149760747308noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2111667744355916078.post-84074762773302311652007-10-15T21:11:00.000-07:002007-10-15T21:11:40.642-07:00<img src="http://kaawrowkaw.files.wordpress.com/2007/01/deanesmay.jpg" /><br /><span style="font-size:180%;color:#999900;"><em>ฉัน</em></span>หยิบส้มสายน้ำผึ้งสีสดผิวเป็นมันขึ้นมาจากกอง<br />แม่ค้าส่งถุงก๊อปแก๊ปให้ “โลสิบแปด สองโลสามห้า” เธอว่า<br />ฉันหยิบส้มใส่ถุง บอกแม่ค้า “สามโล” เธอรับไปชั่ง หยิบส้มใส่เพิ่มอีกสองลูก<br />ฉันไม่รู้หรอกว่า สามกิโล ฯ ตรงหรือไม่ เข็มตาชั่งอยู่ด้านใน ด้านที่หันให้ลูกค้ามีกระดาษหุ้มอยู่ รับถุงส้มมาจากแม้ค้า จ่ายเงิน จากนั้นเดินวนเวียนหาซื้อเสบียงอาหารต่อ<br /><br />ที่พักของฉันอยู่ไกลตลาด<br />จากถนนใหญ่ยังต้องเดินตัดคันนาไปอีกเกือบกิโล ฯ<br />เข้าตลาดทีจะต้องตุนเสบียงให้ได้สักหลายวัน<br />กลับจากตลาดแต่ละครั้ง ฉันจึงต้องหิ้วถุงเต็มสองมือหนักจนเจ็บนิ้ว<br /><br />ฉันเดินตัดคันนา<br />ต้นหญ้าได้ฝน พากันแตกกอชูก้านยาว<br />ฉันเดินละป่าหญ้าไปเรื่อย ๆ หญ้าเจ้าชู้ฝากความระลึกถึงเต็มขากางเกง<br /><br />แล้วฉันก็ได้ยินเสียง แควก !!<br />ถุงก๊อปแก๊ปขาด !<br /><br />ส้มสีสดใสกลิ้งกระจาย ฉันวางถุงในมือปลดนิ้วออกจากถุงก๊อปแก๊ปอย่างลำบากยากเย็น เก็บรวมรวมผลส้ม แต่ไม่มีถุงใส่ ต้องใส่ในถุงใบอื่นบ้าง กระเป๋ากางเกงบ้าง<br />หาจนแน่ใจว่าได้ส้มคืนมาหมดแล้ว ฉันจึงสอดนิ้วกลับเข้าในถุง<br /><br />คิดขึ้นได้ ‘มีบางอย่างหายไป !’<br /><br />วัยเยาว์ฉันไปตลาดกับย่าบ่อย ๆ ช่วยหิ้วตะกร้าจ่ายตลาดให้ย่าตอนขาไป<br />ย่าซื้อข้าวของจนเต็มตะกร้า ฉันหิ้วไม่ไหวย่าจึงรับไปหิ้วเอง<br /><br />มันหายไปไหนกันนะ….’ตะกร้าจ่ายตลาด’<br /><br />ทำไมไม่มีใครใช้มันอีกเลย ทุกคนไปตลาดด้วยสองมือเปล่ากับสตางค์ในกระเป๋า<br />จากนั้นได้ถุงก๊อปแก๊ปมาเต็มสองมือ สินค้าหนึ่งอย่าง ถุงหนึ่งถุง สินค้าสิบอย่าง ถุงสิบถุง แล้วก็เอาถุงมาเป็นขยะที่บ้าน<br /><br />‘ตะกร้า’ บรรจุข้าวของได้มากมาย ใช้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า<br />ย่าใช้ตะกร้าใบเดิมจนเก่าเกือบเท่าอายุย่า<br />บางครั้งยังเห็นย่านั่งพันหูตะกร้าเสริมความแข็งแรง<br />ย่าดูแลตะกร้าเก่า ๆ ใบนั้นด้วยความทะนุถนอม<br /><br />มันหายไปไหนกันนะ…ตะกร้าจ่ายตลาด<br /><br />ฉันจะต้องมองหาสักใบ<br />กลับจากตลาดคราวหน้า จะไม่มีส้มลูกไหนตกหล่นระหว่างทางอีกแล้ว ?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2111667744355916078-8407476277330231165?l=leafterrace.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดิน ธรรมดาhttps://profiles.google.com/100288312149760747308noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2111667744355916078.post-47502962130488910932007-10-15T21:05:00.000-07:002007-10-15T21:05:15.618-07:00<p align="center"><img alt="images.jpg" src="http://kaawrowkaw.files.wordpress.com/2006/12/images.jpg" /><br /><p align="center"><span style="font-size:180%;color:#666600;"><em>แสงสนธยา</em></span>ลำสุดท้ายลับหายไปจากม่านฟ้า<br />สายลมเอื่อยอ่อน…<br />คงเหนื่อยล้า หลังเดินทางมาทั้งวัน…<br />เสียงจิ๊บจิ๊บของเหล่าลูกนกบนโพธิ์ทะเลเฒ่าเงียบหายไปแล้ว<br /><br />รัตติกาลกลับมาเยือน<br /><br />สรรพสิ่ง สงบงันรับการกลับมา<br />แม้หรีดหริ่ง เรไร ยังหยุดระงมร้อง<br /><br />ฉันจุดเทียนไข<br />เดินออกมาที่ระเบียง<br />ผนังระเบียงกว้างใหญ่ไปสุดขอบฟ้า<br />ฝ้าเพดาน ระยิบด้วยดวงดารา<br /><br />น้ำตาเทียนหยดลงบนหลังมือ<br /><br />ฉันฉงนใจ…<br /><br />หยดน้ำตาเทียนบนพื้นแล้ววางเทียนไขลง<br />นั่งมองเปลวเทียน…<br /><br />เปลวเหลืองเรืองลอยนิ่งเหนือความว่างที่โอบเรื่อสีฟ้าอ่อนตรงกลาง<br />สงบราวผู้หลุดพ้นเรื่องราวทางโลก<br />บางครั้งอ้อยอิ่งระริก คล้ายหัวใจวัยเยาว์<br /><br />เปลวเทียนดูโศกเศร้า<br />แม้หลายครั้งจะเต้นเร่า…ส่ายโยนโอนไหวราวร่ายระบำ<br />ระบำเปลวเทียนกลับยิ่งชวนซึมเซา อ้างว้าง<br /><br />เป็นเช่นนี้เอง…<br /><br />เทียนไข…<br />เจ้าคงไม่เคยสินะที่จะลิ้มรสแห่งความสุขรื่นรมย์<br />จึงแม้ในความเริงร่าของเจ้า…ยังซึมเศร้า หดหู่ถึงเพียงนี้<br /><br />เช่นนี้เอง…หยดน้ำตาเจ้าจึงระอุร้อน<br /><br />เป็นเช่นนี้เอง…</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2111667744355916078-4750296213048891093?l=leafterrace.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดิน ธรรมดาhttps://profiles.google.com/100288312149760747308noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2111667744355916078.post-75081982353793928162007-10-15T21:02:00.000-07:002007-10-15T21:02:38.979-07:00<img src="http://kaawrowkaw.files.wordpress.com/2006/12/garden.jpg" /><br /><br /><span style="font-size:180%;color:#999900;"><em>ยามบ่าย…</em></span><br />ไอแดดแผดกล้า…<br />ฟ้าใส ทิวเมฆขาวลอยล่อง<br />ฉันชอบหลบเข้าใต้เงาไม้ข้างกระท่อม<br />ยกป้านชา แก้วชา มานั่งห้อยขาที่ระเบียง เสียงพวกเพื่อนนกพูดคุยกันจิ๊บ ๆ สายลมพัดโชยมาแผ่ว กิ่งไม้โยกโยนเริงระบำลม ใบไม้ปลิดขั้ว ร่วงพรูพลิกพลิ้ว หลายใบมาสงบนิ่งอยู่ข้าง ๆ ฉัน<br />นั่นคือเสียงพูดคุย !<br />เสียงพูดคุยทักทายจากโพธิ์ทะเลเฒ่า<br />ผู้เฒ่าที่คอยชี้แนะตักเตือนฉันตลอดเวลาที่มาอาศัยอยู่ใต้ร่มเงา<br />ด้วยคำพูดแผ่วเบา อาทร ไม่เคยชี้นำ กลับแนะให้ฉันคิด คิดเท่าที่สามารถคิดได้ ฉันค่อย ๆ เรียนรู้ ทั้งจากลองผิด ลองถูก ทั้งจากครุ่นคิด ทบทวน ผู้เฒ่าย้ำว่า “การเรียนรู้ไม่มีจบสิ้น”<br />ฉันยกแก้วชาขึ้นจิบ ไออุ่นผ่านลงเป็นทางขณะกลิ่นยังกรุ่นไล้ปลายจมูก<br />“เช่นนั้นจะรู้ได้อย่างไรว่า ที่รู้ เป็นความรู้ถูกต้อง ไม่ใช่รู้ผิด ๆ ” ฉันซัก<br />“ผิดถูกไม่ใช่สาระ สาระอยู่ที่นำความรู้ไปใช้ประโยชน์ ต่อคนรอบข้างหรือไม่? อย่างไร?” ผู้เฒ่าเอ่ยเสียงแผ่ว<br />ฉันวางแก้วชา สูดหายใจลึก นิ่งมองสายลมหยอกเย้าผู้เฒ่า“วันนี้ไม่ทราบมีเรื่องอะไร?” ฉันชายตามองใบไม้หลากเฉดสีที่สงบนิ่งอยู่ข้าง ๆ<br />“เห็นใช่ไหม?” ผู้เฒ่าถาม<br />“เห็นอะไร?”<br />“มองอะไรอยู่?”<br />“ใบไม้”<br />“เห็นใช่ไหม?”<br />“เห็น”<br />“เห็นอะไร?”<br />“เห็นใบไม้”<br />“แค่นั้น?”<br />“ใช่…แค่นั้น” เท่าที่ฉันเห็นมีแค่นั้นจริง ๆ ใบไม้ ใบโพธิ์ทะเล ปลิดจากขั้ว ร่วงพลิ้วตามแรงลม ช่วงนี้เป็นหน้าฝน ใบดกเต็มต้น<br />“นั่น เป็นใบที่ตายแล้ว” ผู้เฒ่ากล่าว จากนั้นก็เงียบเสียง ฉันได้แต่พยักหน้า ไม่ผิด ใบที่ปลิดจากขั้วไม่อาจนับเป็นใบมีชีวิต<br />ฉันรินชาแก้วใหม่ นิ่งมองใบไม้ บนพื้นระเบียงสายลมเย็นพัดมาอีกครั้ง ใบไม้พลัดหล่น ใบเขียว ใบเหลือง ใบน้ำตาลไหม้ ร่วงลงซ้อนทับกันบนผืนดิน<br />ฉันได้แต่ยกแก้วชาขึ้นดื่มขอบคุณผู้เฒ่า ●<br /><br />picture from : <a href="http://www.impressionistprints.com/">http://www.impressionistprints.com/</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2111667744355916078-7508198235379392816?l=leafterrace.blogspot.com' alt='' /></div>ธุลีดิน ธรรมดาhttps://profiles.google.com/100288312149760747308noreply@blogger.com0